نوشته‌ها

شرکت زیرمجموعه‌ی جدید شیائومی روی گوشی گیمینگ کار می‌کند

شرکت زیرمجموعه‌ی جدید شیائومی روی گوشی گیمینگ کار می‌کند

پس از ریزر، شیائومی هم به واسطه‌ی یکی از زیرمجموعه‌های خود، به دنبال عرض اندام در بازار گوشی‌ هوشمند گیمینگ است.

یکی از جدیدترین شرکت‌‌های زیرمجموعه‌ی شیائومی به نام Black Shark، کاملا وقف طراحی و ساخت گوشی‌ هوشمند گیمینگ شده است و با راه اندازی صفحه اختصاصی در شبکه اجتماعی ویبو، احتمالا اولین محصول خود را اوایل سال جاری میلادی عرضه خواهد کرد. این شرکت در حال حاضر محصولی ارائه نکرده است، اما شاید به‌زودی این کار را انجام بدهد؛ زیرا یکی از محصولات آن‌ مورد اشاره‌ی آژانسی دولتی قرار گرفته است که به یک سیستم خنک‌کننده پیشرفته و سیستم روی یک چیپ پرچم‌دار مجهز است. اگر بلک شارک واقعا در حال تولید گوشی هوشمند مخصوص بازی باشد، تمرکز زیاد بر یک سیستم خنک‌کنندهی قوی، کاملا منطقی و با استراتژی محصول در یک راستا است. امروزه تراشه‌های موبایل به اندازه‌ای توانمند هستند که قادر به پردازش بازی‌هایی با گرافیک بسیار بالا باشند؛ ولی معمولا به‌خاطر داغ شدن بیش از حد که باعث می‌شود سخت‌افزار آن‌ها دچار مشکل شود، قادر به ارائه‌ی عملکردی پایدار نیستند؛ بنابراین تجربه کاربری سازگاری ارائه نمی‌دهند.

در حال حاضر هیچ مشخصاتی از سیستم خنک‌کننده اولین گوشی بلک شارک فاش نشده است و تنها اشاره مبهمی به این شده که دارای تنظیمات «aviation-class» است. شیائومی هنوز انگیزه‌ی خود از رقابت در بخش گوشی‌ هوشمند گیمینگ را اعلام نکرده است؛ این بخش از بازار، پشتوانه‌ی قوی ندارد و شرکت‌های بزرگ سازنده‌ی تجهیزات از آن حمایت نمی‌کنند. پیش از عرضه‌ی گوشی گیمینگ ریزر در اواخر سال ۲۰۱۷، آخرین گوشی مخصوص گیمرها که عرضه‌ی جهانی شد سونی اریکسون اکپسریا پلی محصول سال ۲۰۱۱ بود. ریزر موفق شد با ارائه‌ی اولین گوشی هوشمند خود توجهات را به این گوشی و نمایشگر ۱۲۰ هرتزی آن جلب کند؛ هرچند هنوز مشخص نیست این تجربه موبایل گیمینگ موفق بوده است یا نه که همین موضوع باعث شده شیائومی شانس خود را در همین بخش امتحان کند.

گفته می‌شود به‌جز این غول فناوری چینی، ایسوس هم در حال تولید گوشی هوشمند گیمینگ اندروید است که قرار است اواخر سال جاری عرضه شود؛ هر چند جزئیات زیادی از پروژه‌ی کمپانی تایوانی ایسوس در دست نیست. کنگره‌ی جهانی موبایل پیش رو ممکن است شاهد چنین گوشی‌هایی باشد؛ به‌خصوص که نمایشگاه تجاری مستقر در بارسلونا اسپانیا به این مشهور است که تولیدکنندگان، دستگاه‌های بسیار مورد انتظار را در آنجا عرضه می‌کنند. شیائومی سال بسیار موفقی را پشت سر گذاشته و صادرات جهانی خود را تقریبا دو برابر کرده است و انتظار می‌رود در نیمه‌ی دوم سال ۲۰۱۸ سهام خود را عرضه‌ی عمومی کند. بعضی از منابع داخلی شرکت هم به‌‌تازگی ادعا کرده‌اند که  هدف شیائومی رسیدن به ارزش ۱۰۰ میلیارد دلار است.

منبع : زومیت

تجهیز گلکسی اس ۹ به بلندگوی استریو و نسخه جدید بیکسبی ویژن

تجهیز گلکسی اس 9 به بلندگوی استریو و نسخه جدید بیکسبی ویژن

سم‌موبایل در گزارش جدید، مدعی شده است بلندگوهای دوگانه گوشی گلکسی اس ۹ و گلکسی اس ۹ پلاس توسط AKG بهینه خواهد شد.

کم‌تر از دو هفته به معرفی رسمی گوشی‌های پرچم‌دار گلکسی اس ۹ و گلکسی اس ۹ پلاس در تاریخ ۲۵ فوریه (۶ اسفند) در بارسلون، باقی مانده است. با‌این‌حال افشای اطلاعات اعضای جدید سری گلکسی اس ادامه دارد و آخرین گمانه‌زنی‌ها، حاکی از تغییراتی در بیکسبی هستند که این دستیار صوتی را کاربردی‌تر خواهند کرد. همچنین اعلام شده است که گلکسی اس ۹ علاوه‌ بر بلندگوی دوگانه، صدای فراگیر دالبی خواهد داشت و بلندگوی اصلی توسط AKG بهینه خواهد شد.

بلندگوی دوگانه با صدای فراگیر دالبی و نسخه جدید بیکسبی ویژن

دستیار صوتی اختصاصی جدید سامسونگ، بیکسبی نامیده می‌شود و شرکت کُره‌ای از آن به همراه پرچم‌داران گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس رونمایی کرد. با این‌حال برای کهکشانی‌های جدید سامسونگ، نسخه ارتقاء یافته بیکسبی در نظر گرفته شده است و بدین شکل، تجربه کاربری بهبود می‌یابد.

در همین رابطه، گزارش‌ تأییدنشده‌ای به دست سم‌موبایل رسیده است که اعلام می‌کند نسخه جدید بیکسبی برای گلکسی اس ۹ و گلکسی اس ۹ پلاس، می‌تواند ترجمه لحظه‌ای متون را از طریق سرویس بیکسبی ویژن (Bixby Vision) فراهم کند. ارائه این قابلیت به کمک موتور ترجمه گوگل فراهم شده است؛ در حال‌ حاضر بیکسبی ویژن به کاربران اجازه می‌دهد متون را ترجمه کنند؛ اما این ترجمه آنی نیست.

قابلیت واقعیت افزوده بیکسبی ویژن در پرچم‌داران ۲۰۱۸ سامسونگ ارتقاء خواهد یافت؛ سرویس مکان‌یابی دستیار صوتی کُره‌ای از Foursquare برای ارائه اطلاعات محیط‌های اطراف بهره می‌گیرد؛ اما برای گلکسی اس ۹، سامسونگ از گوگل کمک گرفته است. بدین شکل، اطلاعات بیشتری به کاربر ارائه خواهد شد؛ زیرا داده‌های بیشتری توسط گوگل جمع‌آوری شده است.

همچنین مدتی پیش اعلام شد که جانشین گلکسی اس ۸، به بلندگوی استریو مجهز خواهد شد؛ با این‌ وجود گفته می‌شود بلندگوی دوگانه پرچم‌دار جدید سامسونگ، صدای فراگیر دالبی ارائه خواهد داد و شرکت AKG در بهبود صدای خروجی، نقش داشته است. به همین جهت، اکنون انتظارات بیشتری از گلکسی اس ۹ و گلکسی اس ۹ پلاس در زمینه سرگرمی و پخش موسیقی داریم؛ باید دید نتیجه‌ی همکاری سامسونگ و AKG در بهبود صدای خروجی پرچم‌داران جدید این شرکت، تا چه اندازه تأثیرگذار بوده است.

در حال‌ حاضر صحت این شایعات به‌صورت رسمی تأیید نشده است و باید با دیده شک و تردید به اطلاعات تازه نگاه کنید. همان‌طور که در ابتدا گفته شد، نسل جدید گوشی‌های پرچم‌دار سری گلکسی اس در اوایل اسفندماه معرفی خواهد شد؛ هر دو مدل گلکسی اس ۹ و گلکسی اس ۹ پلاس در کم‌تر از یک هفته پس از معرفی رسمی، پیش‌فروش خواهند شد. ضمن اینکه عرضه رسمی آن‌ها از اواخر اسفند آغاز می‌شود.

شینده‌ها حاکی از آن هستند که پرچم‌داران ۲۰۱۸ سامسونگ با قیمت پایه ۸۵۰ دلار عرضه خواهند شد و طراحی آن‌ها نسبت به نسل قبل تغییر چشمگیری ندارد. با‌این‌حالپ جانشین گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس عملکرد خیره‌کننده‌ای در زمینه عکاسی خواهند داشت؛ هر دو مدل به سنسوری با لنز F1.5 مجهز شده‌اند و حتی می‌توانید اندازه دهانه لنزی را تا F2.4 تغییر دهید. مدل «پلاس» نیز به دوربین دوگانه عمودی مجهز خواهد شد.

حسگر اثر انگشت در گلکسی اس ۹ نسبت به نسل قبل، جای‌گیری بهتری خواهد داشت؛ زیرا به پایین دوربین اصلی منتقل شده است. در نسل قبل، حسگر اثر انگشت در کنار دوربین قرار داشت و با توجه به ابعاد کشیده پرچم‌دار ۲۰۱۷ سامسونگ، دسترسی به آن دشوار بود. البته حسگر اثر انگشت، تنها روش موجود برای احراز هویت کاربران نیست؛ گمان می‌رود کهکشانی‌های جدید سامسونگ به سیستم دیگری با نام «اسکن هوشمند» مجهز باشند که با ترکیب سیستم تشخیص چهره و اسکنر عنبیه عمل خواهد کرد. مزیت این سیستم نسبت به اسکنر عنبیه یا سیستم تشخیص چهره، دقت و سرعت بالاتر است و حتی در محیط‌های تاریک احراز هویت کاربران ممکن خواهد بود.

منبع : زومیت

تصویر هواوی پی ۲۰ پلاس با نمایشگر ۶٫۲ اینچی

تصویر هواوی پی 20 پلاس با نمایشگر 6.2 اینچی

تصویری جدید از یک گوشی مجهز به پنل اولد ساخت BOE، به طراحی احتمالی پرچم‎دار ۲۰۱۸ هواوی یعنی پی ۲۰ پلاس اشاره دارد.

تصویری به‌تازگی منتشر شده است که فبلت رده‌بالای هواوی پی ۲۰ پلاس را به نمایش می‎گذارد؛ البته این تصویر، فشرده شده است و به همین جهت در رابطه با صحت آن، شک و تردید داریم؛ ولی با شایعات گذشته در مورد جانشین پی ۱۰ و پی ۱۰ پلاس هم‌خوانی دارد.

با توجه به این تصویر، عضو جدید سری گوشی‌های «پی» هواوی به نمایشگر ۶.۲ اینچی از نوع اولد مجهز خواهد شد که رزولوشن +WQHD دارد. نسبت ابعاد صفحه‌نمایش، ۱۸ به ۹ است؛ برخلاف شایعات گذشته، حاشیه‌ی بالای نمایشگر به‌طور کامل حذف نشده است. ضمن اینکه حاشیه‌ی پایین صفحه‌نمایش باریک است و به همین جهت، امکان انتقال حسگر اثر انگشت به پنل جلوی گوشی وجود دارد؛ در حالی‌که پیش‌تر گفته می‌شد دو نمونه از پی ۲۰ پلاس در حال توسعه است و یک مدل به دکمه‌ی فیزیکی هوم مجهز خواهد بود.

با وجود عدم حذف حاشیه‌ی بالای صفحه‎نمایش، در بالای نمایشگر بریدگی وجود دارد؛ این در حالی است که میت ۱۰ پرو نیز حاشیه‌های بسیار باریکی در بالا و پایین نمایشگر خود دارد اما خبری از بریدگی در بالای پنل صفحه‌نمایش نیست. پیش‌تر اعلام شده بود پرچم‌داران ۲۰۱۸  سری «پی» هواوی  با طراحی مشابه آیفون ۱۰ اپل عرضه خواهند شد؛ به همین جهت، مدل کوچک‌تر یعنی پی ۲۰ نیز با بریدگی در بالای نمایشگر خود همراه شده است.

تصویر هواوی پی 20 پلاس با نمایشگر 6.2 اینچی

در حال‌ حاضر مشخص نیست جانشین پی ۱۰ نیز به نمایشگر اولد مجهز خواهد شد یا خیر؛ ولی ادعا می‌شود که این مدل به نمایشگر ۵.۷ اینچی مجهز شده است. هواوی، میت ۱۰ و میت ۱۰ پرو را نیز در نیمه دوم سال گذشته با حاشیه‌های باریک وارد بازار کرد؛ جانشین میت ۹ از نمایشگر IPS LCD استفاده می‌کند و تنها مدل «پرو» به صفحه‌نمایش از نوع اولد مجهز شده است. به همین جهت، هنوز چندان مطمئن نیستیم پرچم‌دار ۵.۷ اینچی جدید هواوی، نمایشگر اولد خواهد داشت یا به پنل IPS LCD مجهز خواهد شد.

علاوه‌بر پی ۲۰ و پی ۲۰ پرو، مدل لایت نیز وارد بازار خواهد شد؛ این گوشی میان‌رده، نمایشگر ۵.۸ اینچی دارد و براساس شایعات با طراحی مشابه آیفون ۱۰ اپل ارائه می‌شود. ایوان بلس، مدعی شده است مدل‌های رده‌بالای سری پی ۲۰ با سه دوربین همراه شده‌اند؛ این در حالی است که  پی ۲۰ لایت از دوربین دوگانه در پنل پشتی خود استفاده خواهد کرد.

گمان می‌رود دوربین اصلی پرچم‌داران جدید هواوی، از لنزهای ساخت لایکا استفاده کند؛ هنوز ترکیب سنسورها در این دوربین مشخص نشده است. ایوان بلس مدعی شده است جانشین پی ۱۰ و پی ۱۰ پلاس، می‌توانند عکس‌های خیره‌کننده با رزولوشن ۴۰ مگاپیکسل به ثبت برسانند؛ ضمن اینکه دوربین اصلی از زوم هیبریدی ۵ برابری برخوردار است. با وجود اینکه بهبود دوربین اصلی در اولویت شرکت چینی بوده است، علاقه‌مندان به عکاسی سلفی فراموش نشده‌اند و به‌ نظر می‌رسد امکان ثبت عکس‌های سلفی ۲۴ مگاپیکسلی با استفاده از پی ۲۰ وجود داشته باشد.

تراشه کرین ۹۷۰ با هشت هسته پردازشی، قلب تپنده‎ی پرچم‌داران جدید هواوی خواهد بود. با وجود اینکه انتظارات از اعضای جدید سری «پی» بالا بوده است و به‌ نظر می‌رسد که شرکت چینی موفق به توسعه محصولاتی قدرت‌مند برای پرچم‌داران سازندگان دیگر در نیمه اول سال ۲۰۱۸ شده است، هواوی تصمیمی برای رقابت با سامسونگ ندارد و همین موضوع باعث شده است از معرفی پرچم‌داران پی ۲۰ و پی ۲۰ پلاس در نمایشگاه MWC 2018 خودداری کند. به‌جای این دو مدل، شرکت چینی به دنبال رونمایی از گوشی‌های میان‌رده جدید خود در اواخر فوریه (اوایل اسفند) است و تصمیم دارد جانشین پی ۱۰ را در مراسم خبری در تاریخ ۲۷ مارس (۷ فروردین) در پاریس، فرانسه رونمایی کند. عرضه رسمی پرچم‌داران ۲۰۱۸ هواوی احتمالاً در اوایل ماه می آغاز خواهد شد.

باید اشاره کرد که در حال‌ حاضر نام تجاری نسل جدید پی ۱۰ مشخص نیست؛ برخی مدعی هستند به دنبال عرضه پی ۸، پی ۹ و پی ۱۰ در طی چند سال اخیر، هواوی گوشی پی ۱۱ را در سال ۲۰۱۸ معرفی خواهد کرد. با این‌حال، نام تجاری پی ۲۰ مدتی پیش توسط شرکت چینی به ثبت رسید و همین موضوع، شک و تردید در مورد نام تجاری گوشی‌های جدید هواوی را افزایش می‌دهد.

منبع : زومیت

اچ تی سی یو ۱۲ سه‌ماهه‌ی دوم سال ۲۰۱۸ معرفی می‌شود

اچ تی سی یو 12 سه‌ماهه‌ی دوم سال 2018 معرفی می‌شود

بر اساس گزارشی جدید، جانشین اچ‌تی‌سی یو ۱۱ بهار سال جاری میلادی به‌صورت رسمی معرفی خواهد شد.

گوشی پرچم‌دار اچ‌تی‌سی یو ۱۲ سه‌ماهه‌ی دوم سال جاری میلادی عرضه خواهد شد؛ این شایعه توسط Ricciolo، افشاگر معروف توئیتر منتشر شده است. منبع انتشار این گزارش، پیش‌تر نیز شایعاتی در مورد گوشی‌های معرفی‌نشده‌ی دیگر منتشر کرده است و امیدواریم که اطلاعات ارائه‌شده، صحت داشته باشد.

ماه گذشته میلادی، مشخص شد که اچ‌تی‌سی یو ۱۲ در نمایشگاه MWC 2018 معرفی نخواهد شد. معرفی نشدن پرچم‌دار بعدی اچ‌تی‌سی در این رویداد، منطقی به‌ نظر می‌رسد؛ سامسونگ در کنگره جهانی موبایل ۲۰۱۸ از گوشی گلکسی اس ۹ و گلکسی اس ۹ پلاس رونمایی خواهد کرد و ارائه یو ۱۲ در این نمایشگاه، باعث خواهد شد گوشی اچ‌تی‌سی در هیاهو معرفی کهکشانی‌های جدید سامسونگ به فراموشی سپرده شود!

به این ترتیب منطقی است که معرفی پرچم‌دار بعدی ا‌چ‌تی‌سی در بهار سال ۲۰۱۸ صورت گیرد.

با اینکه گزارش‌های زیادی از پرچم‌دار بعدی اچ‌تی‌سی منتشر نشده است؛ اما انتظار می‌رود HTC U12، شبیه یو ۱۱ پلاس نباشد! مدل مذکور در ماه نوامبر سال گذشته معرفی شد؛ جنس این گوشی از شیشه و فلز است و حسگر اثر انگشت در پنل پشتی آن قرار دارد. با اینکه یو ۱۱ پلاس حاشیه‌های باریکی دارد؛ اما این مدل همچنان با برخی از پرچم‌داران بازار که لقب گوشی بدون حاشیه را یدک می‌کشند، قابل مقایسه نیست.

ممکن است سازنده‌ی تایوانی به دنبال معرفی پرچم‌دار جدید سری «یو» با حسگر اثر انگشت درون نمایشگر باشد. شرکت ویوو، گوشی Vivo X20 Plus UD را مجهز به سنسور اثر انگشت درون نمایشگر معرفی کرده است؛ در واقع، پرچم‌دار این شرکت چینی از سنسور اثر انگشت ساخت سیناپتیکس استفاده می‌کند که مدتی پیش به‌صورت رسمی معرفی شده بود.

پرچم‌دار بعدی اچ‌تی‌سی، حاشیه‌های باریکی خواهد داشت و حتی ممکن است حاشیه‌های نازک‌تری در مقایسه با یو ۱۱ پلاس داشته باشد. در حال‌ حاضر مشخص نیست آیا اچ‌تی‌سی گوشی پرچم‌دار بعدی خود را با دوربین دوگانه ارائه خواهد داد یا به یک شاتر در پنل پشتی بسنده خواهد کرد؛ این شرکت هیچ‌ یک از گوشی‌های سال گذشته خود را با دوربین اصلی دوگانه ارائه نداده است؛ اما مقامات اچ‌تی‌سی مدتی پیش مدعی شدند که در آینده، گوشی‌هایی مجهز به دو دوربین در پنل پشتی ارائه خواهند داد.

تراشه اسنپدراگون ۸۴۵ کوالکام که از آن در گوشی‌های پرچم‌دار ۲۰۱۸ استفاده می‌شود، قلب تپنده‌ی یو ۱۲ خواهد بود. این تراشه، به هشت هسته پردازشی مجهز شده است و از فرآیند ساخت ۱۰ نانومتری در توسعه آن استفاده می‌شود.

انتظار می‌رود سیستم‌عامل اندروید اوریو روی پرچم‌دار جدید شرکت تایوانی اجرا شود؛ هنوز مشخص نیست این مدل به اندروید ۸.۰ مجهز خواهد شد یا نسخه جدیدتر آن یعنی اندروید ۸.۱. رابط‌ کاربری اچ‌تی‌سی یو ۱۲ با پوسته‌ی سنس شخصی‌سازی خواهد شد.

یو ۱۱ به صفحه‌نمایش ۵.۲ اینچی مجهز است؛ اما گوشی جدید نمایشگر بزرگ‌تری خواهد داشت؛ مدتی پیش، یک فبلت ۶ اینچی با اسم‌ رمز HTC Imagine در رویداد محلی در تایوان به نمایش گذاشته شد که به ادعای ایوان بلس، همان پرچم‌دار ۲۰۱۸ اچ‌تی‌سی خواهد بود. این مدل، حاشیه‌های باریکی دارد؛ ول پنل پشتی یا حاشیه‌های بالا و پایین نمایشگر آن قابل مشاهده نیست. گزارش‌های پیشین به عرضه گوشی جدید اچ‌تی‌سی با نمایشگر ۴K اشاره دارند؛ البته صحت این ادعا مشخص نیست.

گمان می‌رود فبلت جدید اچ‌تی‌سی، به بلندگوهای استریو مجهز شده باشد؛ ضمن اینکه فناوری شارژ سریع کوالکام، شارژ باتری یو ۱۲ را به‌سرعت امکان‌پذیر خواهد کرد. در حال‌ حاضر،مشخص نیست پرچم‌دار بعدی تایوانی‌ها از نسخه ۳.۰ فناوری شارژ سریع کوالکام استفاده می‌کند یا از نسخه جدیدتر آن یعنی Quick Charge 4.0.

صرف‌ نظر از اینکه یو ۱۲ تا چه اندازه در بازار موفق عمل خواهد کرد، ممکن است امسال نسخه دیگری از پرچم‌دار ۲۰۱۸ اچ‌تی‌سی در پاییز ارائه نشود. پیش‌تر اعلام شده بود که تایوانی‌ها، گوشی‌های کم‌تری در سال ۲۰۱۸ عرضه خواهند کرد و به دنبال جبران زیان‌دهی خود در بازار موبایل هستند.

منبع : زومیت

Arri از اولین دوربین الکسا با سیستم لارج فرمت رونمایی کرد

Arri از اولین دوربین الکسا با سیستم لارج فرمت رونمایی کرد

ورود دوربین‌های لارج فرمت آری به دنیای سینما، تغییرات گسترده‌ای در محتوای ویدیویی ایجاد خواهد کرد.

کمتر علاقه‌مندی به سینما و دوربین‌های حرفه‌ای سینمایی، نام برند معتبر آلمانی آری (Arri) را نشنیده است که انتخاب اول بسیاری از کارگردانان و فیلمبرداران حرفه‌ای محسوب می‌شود. برای آگاهی از محبوبیت این برند، کافی است بدانید که ۲۲ دوربین به‌کاررفته از ۳۲ مورد فیلم‌های اسکار ۲۰۱۸، از محصولات آری الکسا بودند.

حال این شرکت نام‌‌آشنا در کنار معرفی جدید‌ترین دوربین سینمایی خود، از فرمت و سیستم جدیدی رونمایی کرده است. دوربین الکسا ال‌اف (Alexa LF)‌ از سنسور بزرگ‌تری نسبت به نمونه‌های فول‌فریم و ۳۵ میلی‌متری متداول برخوردار است. اما توانایی‌های این دوربین تنها به سنسور بزرگ‌تر آن باز‌نمی‌گردد و جدید‌ترین محصول آری، توانایی فیلمبرداری با رزولوشن ۴٫۵K و نرخ فوق‌العاده‌‌ی ۱۵۰ فریم بر ثانیه دارد.

به ادعای مدیران آری، سیستم جدید این شرکت در کنار خروجی نهایی بهتر، محصولات سبک‌تر و کوچک‌تری به ارمغان خواهد آورد. ابعاد سنسور دوربین الکسا ال‌اف، ۳۶.۷ در ۲۵.۵۴ میلی‌متر است و ۴۴۴۸ در ۳۰۹۶ پیکسل را در خود جای می‌دهد. در صورتی که فیلمبرداران از حالت ۱۶:۹ بهره ببرند، مساحت ۳۱.۶۸ در ۱۷.۸۲ میلی‌متری از سنسور در اختیار آن‌ها قرار می‌گیرد تا رزولوشن ۲۱۶۰×۳۸۴ پیکسل به ارمغان بیاید. به دلیل نسبت سنسور، این دوربین با تمام لنز‌های پرایم و زوم سینمایی زایس نیز سازگار است.

الکسا ال‌اف در حداکثر رزولوشن خود توانایی ثبت کلیپ‌های با رزولوشن ۱۸۶۵×۴۴۴۸ و نسبت ۱:۲.۳۹ و نرخ ۱۵۰ فریم‌ بر‌ ثانیه دارد. در صورت ضبط با فرمت خام Arriraw، امکان فیلمبرداری با نرخ ۹۰ فریم بر ثانیه نیز در دسترس خواهد بود. به گفته‌ی مهندسان آری، سنسور جدید این شرکت بیش از ۱۴ استاپ نوردهی به همراه دارد که برای فیلمبرداران حرفه‌ای بسیار کلیدی خواهد بود.

مانت جدید Large PL

آری در کنار معرفی دوربین الکسا ال‌اف، از سیستم و مانت جدیدی رونمایی کرد که گلوگاه عریض‌تر و فلانژ باریک‌تری به همراه دارد. بدین ترتیب امکان تولید لنز‌هایی با حداکثر گشودگی دیافراگم فراهم است که سبک‌تر و کوچک‌تر از نمونه‌ی فعلی خواهد بود. مانت جدید LPL قطری برابر با ۶۲ و عمق ۴۴ میلی‌متر دارد. آری اعلام کرده است که مجوز تولید این سیستم را به سایر شرکت‌های فعال در صنعت دوربین‌های سینمایی نیز اعطا خواهد کرد.

آری در کنار معرفی سیستم جدید، از ۱۶ لنز پرایم در بازه‌ی ۱۲ تا ۲۸۰‌ میلی‌متر رونمایی کرد. تمامی این لنز‌های حداکثر گشودگی دیافراگم T1.8 دارند و از پروتکل LDS-2 پشتیبانی می‌کنند.

بر اساس گزارش وب‌سایت Cinema 5d، دوربین جدید آری الکسا ال اف برچسب قیمت ۷۶,۶۰۸ یورو خواهد داشت.

منبع : زومیت

هیوندای کنا الکتریکی؛ اولین کراس‌اور کامپکت برقی

هیوندای کنا الکتریکی؛ اولین کراس‌اور کامپکت برقی

هیوندای کنا الکتریکی به‌عنوان اولین کراس‌اور کامپکت برقی دنیا، پس از رونمایی در ۸ اسفند سال جاری، در نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۸ در معرض دید عموم قرار خواهد گرفت.

تسلا مدل S اولین خودروی برقی جهان یا اولین مدل تولیدی تسلا موتورز نبود؛ اما به لطف شعاع حرکتی نسبتاً زیاد و قابلیت‌های کاربردی، در سال ۲۰۱۲ تحول مهمی در صنعت خودروهای الکتریکی ایجاد کرد. مدل S خودرویی بود که نظر عموم را نسبت به خودرو‌های برقی و کاربردی بودن آن‌ها در برابر خودرو‌های بنزینی یا دیزلی تغییر داد. تسلا موتورز پس از معرفی مدل S، مدل‌های X و ۳ را هم به خط تولید پرماجرای خود اضافه کرد، اما هنوز محصولی از پرتقاضاترین کلاس خودروها، یعنی کراس‌اور کامپکت در خانواده‌ی برقی تسلا وجود ندارد.

به‌ نظر می‌رسد که مقامات هیوندای در این مورد زودتر وارد عمل شده‌اند؛ چرا که به‌زودی نسخه‌ی الکتریکی کراس‌اور کنا (Kona) عرضه خواهد شد. درواقع نکته‌ی  بسیار مهم نسخه‌ی برقی کنا، زمان عرضه‌ی آن است. برخلاف برنامه‌ی شرکت‌های دیگر مبنی بر عرضه‌ی خودروهای برقی از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، مقامات هیوندای قصد دارند اولین کراس‌اور کامپکت برقی جهان را در تابستان سال جاری میلادی تولید انبوه کنند. البته این وعده فعلاً برای بازار اروپا تأیید شده است و مردم آمریکا به‌زودی فرصت خرید نسخه‌ی بنزینی کنا را خواهند داشت. با این‌حال اصلاً نباید متعجب شد که پس از عرضه‌ی نسخه‌ی بنزینی، پس از گذشت مدتی کوتاه، کنای برقی نیز به دست آمریکایی‌ها برسد. تیم وب‌سایت موتورترند در این مورد از سخنگوی هیوندای آمریکا سؤالاتی پرسیدند، اما جواب قطعی دریافت نکردند.

هیوندای کنا الکتریکی؛ اولین کراس‌اور کامپکت برقی

بر اساس اعلام رسمی، نسخه‌ی برقی کنا با نام کامل Hyundai Kona Electric در ۸ اسفند سال جاری رونمایی می‌شود و سپس در نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۸ در معرض دید عموم قرار خواهد گرفت. شعاع حرکتی این مدل، حدود ۴۷۰ کیلومتر خواهد بود که این رقم در تست‌های جدید جهانی سوخت WLTP که در مقایسه با تست اروپا و EPA نتایج آن به واقعیت نزدیک‌تر است آزمایش خواهد شد. در صورتی که مصرف سوخت کنا برابر عدد ادعاشده باشد، شورولت بولت و تسلا مدل ۳ (نسخه‌ی با شعاع حرکتی کم) حرفی برای گفتن ندارند. البته این شعاع حرکتی هنوز هم از نسخه‌ی گران‌تر مدل ۳ کمتر است.

اما از نبرد شعاع حرکتی که بگذریم، کنا برای طرفداران کراس‌اور کامپکت برقی، فعلاً تنها گزینه‌ی موجود است. تسلا مدل X در برابر کنا ابعاد بسیار بزرگ‌تری دارد و باتوجه به روند کٌند تولید مدل ۳، بعید است که خط تولید مدل Y به این زودی‌ به کار بیافتد. از طرفی کیا کانسپت نیرو (Niro) را معرفی کرده است که این مدل هم در حال حاضر تاریخ عرضه‌ی مشخص ندارد.

قیمت رسمی کنا برقی که در دو تیپ متفاوت تولید می‌شود، هنوز اعلام نشده است؛ اما با توجه به نزدیک بودن آغاز نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۸، متقاضیان این مدل زمان زیادی به انتظار نخواهند نشست.

منبع : زومیت

نگاه عمیق به بی ام و ۵۳۰e هیبریدی

نگاه عمیق به بی ام و 530e هیبریدی

ودروهای هیبریدی به یكی از گزینه‌های جذاب برای افراد دوست‌دار محیط زیست و پیشرانه‌های برقی تبدیل‌ شده‌اند. در این مطلب به بررسی بی‌ام‌و ۵۳۰e هیبریدی می‌پردازیم.

 افرادی كه روزانه مسافت‌های كمی در شهر طی می‌کنند، می‌توانند از رانندگی با خودروهای برقی لذت ببرند. بی‌ام‌و ۵۳۰e هیبریدی با موتور بنزینی دو لیتری چهار سیلندر با توان ۱۸۴ اسب بخار (البته همان‌طور كه می‌دانید عدد ۳۰ نشان‌دهنده شش یا هشت سیلندر بودن خودرو است) به همراه بسته باتری ۹.۲ كیلووات ساعت و یك موتور الكتریكی ۹۵ اسب بخاری عرضه‌ شده است. این خودروی هیبریدی در صورت خالی بودن باک بنزین، با استفاده از انرژی الكتریكی ذخیره‌شده در باتری‌ها می‌تواند ۴۶ كیلومتر را طی كند و حداكثر سرعت ۱۴۰ كیلومتر بر ساعت داشته باشد.

مجموع قدرت دو پیشرانه‌ی این خودرو ۲۵۲ اسب بخار و گشتاور آن ۴۲۰ نیوتن‌متر است. شارژ کامل آن چهار ساعت و نیم طول می‌کشد. درصورتی‌که از سیستم شارژ ویژه القایی بی‌ام‌و (i wallbox) استفاده كنید، این زمان به كمتر از ۳ ساعت تبدیل خواهد شد. سرعت‌گیری صفر تا ۱۰۰ كیلومتر بر ساعت این خودرو ۶.۲ ثانیه طول می‌کشد. حداكثر سرعت بی‌ام‌و ۵۳۰e، حدود ۲۳۴ كیلومتر بر ساعت و میزان انتشار دی‌اکسید كربن آن ۴۶ گرم در هر كیلومتر است.

خریدن خودروهای هیبریدی نیاز به حساسیت بیشتری نسبت به خودروهای عادی دارد؛ زیرا اگر از زمان لازم برای شارژ خودرو را در اختیار ندارید یا مسافت روزانه كه طی می‌کنید بیشتر از ۵۰ كیلومتر است، استفاده از مدل‌های هیبریدی در مقایسه با خودروهای بنزینی و دیزلی صرفه اقتصادی كمتری دارد؛ و شما باید زمان بسیار بیشتری در ایستگاه شارژ صرف كنید.

نگاه عمیق به بی ام و 530e هیبریدی

بی‌ام‌و ۵۳۰e هیبریدی بدون شارژ کامل باتری‌ها تقریباً ۳۰ كیلومتر و با باتری‌های كامل ۵۰ كیلومتر را طی می‌کند.یكی از نکات واقعاً جالب‌ توجه و ستودنی در مورد ۵۳۰e، این‌ است که شمارا با اطلاعات غیر ضروری بمباران نمی‌کند یا حالت‌های رانندگی زیادی ارائه نمی‌کند تا راننده در انتخاب بهترین حالت ممكن گیج نشود. چند حالت رانندگی وجود دارد كه مطمئن و دقیق هستند و با استفاده از آن‌ها احساس پیچیدگی نخواهید كرد. تنها هدف این خودرو راحتی و آسایش شما در هنگام رانندگی است؛ درست مانند مدل پایه سری ۵ كه كیفیت رانندگی و هندلینگ عالی برای خریداران خود به ارمغان می‌آورد.

البته این راحتی در همه خودروهای هیبریدی وجود ندارد. به‌عنوان‌ مثال وقتی پشت فرمان پورشه پانامرا هیبریدی قرار بگیرید، این حس در شما به وجود می‌آید كه بیشتر از رانندگی، در حال مدیریت حالت‌های مختلف رانندگی هستید كه در این مدل تعبیه شده است.

در تمام خودروهای بی‌ام‌و سری ۵ ، سه حالت رانندگی نرمال اسپرت، کامفورت، و اكو پرو وجود دارد. در ۵۳۰e هیبریدی سه حالت دیگر اضافه‌ شده است: حالت اتوماتیك كه به‌صورت پیش‌فرض فعال است، حالت max E drive كه ابتدا از موتور الكتریكی بهره می‌برد تا زمانی كه شارژ باتری‌ها به اتمام برسد و حالت كنترل باتری كه به شما اجازه می‌دهد میزان مشخصی از توان باتری‌ها را ذخیره و در زمان مورد نیاز استفاده كنید. به‌طور مثال اگر بیشترین مسیر سفر شما در بزرگراه باشد، می‌توانید مقداری از شارژ باتری‌ها را ذخیره كنید و چند کیلومتر باقیمانده در داخل شهر را با استفاده از موتور الكتریكی بپیمایید.

تغییر و انتخاب بین موتور بنزینی و الكتریكی به طرز باورنکردنی آرام و بدون صدا انجام می‌شود. شما صدای موتور خودرو را نخواهید شنید مگر آنكه به تمام ۲۵۲ اسب بخار قدرت آن نیاز داشته باشید. وظیفه انتقال قدرت در این مدل بر عهده گیربكس ۸ سرعتِه اتوماتیک است. با اضافه شدن پیشرانه الكتریكی و باتری‌های موردنیاز آن ۱۵۵ كیلوگرم به وزن خودرو اضافه‌ می‌شود که مهندسان آلمانی این افزایش وزن را به‌خوبی توزیع كرده و تعادل بی‌نقصی در این مدل به وجود آورده‌اند.

در این خودرو خبری از چرخ‌های بزرگ و تجهیزات استاندارد سری M power نیست تا بتواند با سرعت‌های نزدیک به ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت رانندگی كند. اما ۵۳۰e هیبریدی ارزش خرید بالایی دارد و از خرید آن هیچ‌گاه پشیمان نمی‌شوید. احساس كنترل، راحتی و آسایش را در آن تجربه خواهید كرد. طراحی داخلی آن همانند دیگر مدل‌های سری ۵ است. فقط فضای صندوق‌عقب به دلیل قرار گرفتن باتری‌ها در زیر آن از ۵۳۰ لیتر به ۴۱۰ لیتر كاهش پیدا کرده است.

قیمت نهایی بی‌ام‌و ۵۳۰e در نسخه‌ی استاندارد، ۵۳ هزار دلار است؛ اما با آپشن‌های سری i Perfromance و سیستم دو دیفرانسیل Xdrive، با قیمتی در حدود ۵۶ هزار دلار فروخته می‌شود. اگر شما قصد خرید این خودرو را دارید، به این نكته توجه كنید كه در بسیاری از کشورها، دولت‌ها برای تشویق مردم به خرید خودروهای الكتریكی و كاهش آلاینده‌های زیست‌محیطی معافیت‌های مالیاتی یا حتی وام‌هایی در نظر گرفته‌اند.

منبع : زومیت

مدت حضور کنجکاوی در مریخ به ۲ هزار روز رسید

مدت حضور کنجکاوی در مریخ به 2 هزار روز رسید

کنجکاوی، جدیدترین مریخ‌نورد ناسا است که در سال ۲۰۱۲ به فضا پرتاب شد و قرار بود برای کم‌تر از دوسال، در مریخ حضور داشته باشد.

در تاریخ ۵ آگوست سال ۲۰۱۲، پس از یک سفر ۸ ماهه در اعماق فضا، مریخ‌نورد کنجکاوی (Curiosity) ناسا با موفقیت روی سطح سیاره‌ی سرخ فرود آمد و رسماً مأموریت خود را آغاز کرد. کنجکاوی، بخشی از مأموریت آزمایشگاه علوم مریخی ناسا (MSL) است که تاکنون چندین مریخ‌نورد را توسعه داده؛ اما این تنها کنجکاوی است که توانسته دستاوردهای مهمی داشته باشد و بیشتر اهداف پروژه را محقق کند. کنجکاوی علاوه بر پژوهش در زمینه‌ی تغییرات اقلیمی و زمین‌شناسی، به بررسی این موضوع نیز پرداخته است که آیا مریخ در گذشته میزبان حیات مریخی بوده یا خیر.

به‌تازگی مریخ‌نورد کنجکاوی رکوردی تازه در امر کاوش مریخ به جا گذاشته است. تاریخ ۲۶ ژانویه ۲۰۱۸، برابر بود با دو هزارمین روز حضور کنجکاوی در مریخ که برابر است با ۵ سال و ۵ ماه و ۲۱ روز زمینی یا ۱۹۴۷ روز مریخی. این آمار هنگامی جالب می‌شود که به برنامه‌ی اصلی این مأموریت می‌نگریم. در اصل، قرار بود مأموریت کنجکاوی تنها ۶۸۷ روز زمینی (۶۶۸ روز مریخی) باشد و این یعنی کم‌تر از دو سال؛ اما می‌بینیم که مریخ‌نورد ۳ سال بیشتر دوام آورده و این یعنی مدت مأموریت تا ۳ برابر تمدید شده است.

در طول این مدت، مریخ‌نورد کنجکاوی کارهای بسیار دشواری انجام داده و از مسیرهای صعب‌العبوری گذشته است و می‌توان از آسیب‌های وارده به مریخ‌نورد به این موضوع پی برد. چرخ‌های کنجکاوی ترک برداشته‌ و سوراخ شده‌اند و در برخی از آن‌ها شکستگی دیده می‌شود. مته‌ی کنجکاوی نیز به دلیل حفاری‌های بسیار در سنگ‌ها، اکنون در آستانه‌ی شکستن قرار دارد؛ اما وجود تمام این مشکلات، کنجکاوی در حال حاضر سخت تلاش می‌کند تا خود را به بالای یک کوه برساند تا نمونه‌برداری کند و تصاویری به زمین بفرستد. این مریخ‌نورد تا به امروز بیش از انتظار همه‌ی کارشناسان عمل کرده است.

مدت حضور کنجکاوی در مریخ به 2 هزار روز رسید

آشوین واساوادا، دانشمند آزمایشگاه علوم مریخی ناسا، در مورد مریخ‌نورد کنجکاوی می‌گوید:

از نظر من در طی این مأموریت نسبتاً طولانی ۲ هزار روزه، در خصوص مشکلاتی که سر راه قرار داشته‌اند، مریخ‌نورد به شکل خارق‌العاده‌ای بیش از امیدها و انتظارات عمل کرده است. در بیشتر اوقات، قابلیت‌های مریخ‌نورد همچون روز نخستی که روی مریخ فرود آمد، کارایی داشتند. به یاد دارم در سال نخست مأموریت، مشکلی جدی در بخش حافظه به وجود آمد که خود باعث پدیدار شدن مشکلات دیگری شد و نزدیک بود ما مریخ‌نورد را از دست بدهیم و مأموریت شکست بخورد. تقریباً از همان اوایل مأموریت چرخ‌ها دچار مشکل شدند و بخشی از آن‌ها از بین رفت؛ اما در ادامه‌ی مأموریت ما با احتیاط رفتار کردیم و اوضاع را تحت کنترل خود درآوردیم. به‌تازگی مته‌ی کنجکاوی با مشکلاتی روبه‌رو شده که ظاهراً جدی است. در حال حاضر این تنها مشکلی است که کنجکاوی دارد و ما امیدوار هستیم که بتوانیم از ماه آینده مجدداً حفاری در سنگ‌های سطح مریخ را از سر بگیریم. اگر مشکل مته جدی‌تر نشود، ما باز هم آماده هستیم تا اکتشافات علمی بیشتری انجام دهیم.

همان‌طوری که پیش‌تر اشاره شد، کنجکاوی سعی می‌کند از یک کوه بالا برود و آن کوه «شارپ» نام دارد. کنجکاوی می‌خواهد به هنگام بالا رفتن از این کوه، نمونه‌هایی برای مطالعه‌ی گذشته‌ی مریخ جمع‌آوری کند. کوه شارپ، در قسمت مرکزی دهانه‌ی گِیل قرار گرفته است. کنجکاوی در سال ۲۰۱۲ در همین دهانه فرود آمد و هدف اصلی آن از ابتدا بررسی کوه شارپ بوده است. کوه شارپ ۵۵۰۰ متر از سطح این دره بالاتر است. نظر بر این است که کوه شارپ از رسوباتی تشکیل شده که میلیون‌ها سال به وسیله‌ی جریان آب روی هم انباشته شده‌اند.

برخی از نظریه‌های فعلی بیان می‌کنند که مریخ در گذشته‌های دور، اتمسفری چگال‌تر داشته است که می‌توانسته آب را به شکل مایع روی سطح این سیاره حفظ کند؛ اما چیزی بین ۴.۲ تا ۳.۷ میلیارد سال پیش، این اتمسفر به وسیله‌ی بادهای خورشیدی به فضا رانده شده است و همین باعث شده که مریخ به سیاره‌ای سرد و خشک که امروز مشاهده می‌کنیم، تبدیل شود. با توجه به این مدل، بررسی نمونه‌های کوه شارپ می‌تواند اطلاعات مفیدی در مورد تکامل زمین‌شناسی مریخ در اختیار دانشمندان بگذارد.

در سال نخست مأموریت، کنجکاوی با حفاری‌هایی که در دهانه‌ی گِیل انجام داد، اطلاعات بسیار مهمی در اختیار دانشمندان گذاشت؛ زیرا گفته می‌شود که در این نواحی زیرسطحی، بین ۳.۳ تا ۳.۸ میلیارد سال پیش، آب جریان داشته و محل حضور یک دریاچه بوده است. علاوه بر این، کنجکاوی با ثبت شواهد نشان داد که روزگاری در این دهانه، عناصر شیمیایی و منشأ شیمیایی انرژی که برای حیات میکروبی ضروری هستند، وجود داشته است.

آشوین واساوادا در این خصوص می‌گوید:

به یاد دارم در آن زمان، ناسا ما را مجبور کرد که ببینیم آیا مریخ در طول تاریخ خود شرایط میزبانی از حیات داشته است یا خیر؛ هرچند نتیجه‌ی دقیقی به دست نیامد. من نگرانی‌های زیادی در مورد این مأموریت داشتم و دائماً با خود می‌گفتم: آیا بدون آسیب به مریخ می‌رسیم؟ آیا ابزارهای علمی به‌خوبی کار می‌کنند؟ آیا در جایی که برای فرود انتخاب کرده‌ایم، همان چیزهایی که به دنبال آن‌ها هستیم وجود دارند؟ من هیچ‌گاه استرسی که به هنگام پرتاب به فضا و وفرود روی مریخ داشتیم فراموش نمی‌کنم. کشف یک دریاچه‌ی باستانی در دهانه‌ی گِیل کاملاً از نظر علمی ثابت شده بود؛ اما با تأیید این موضوع توسط کنجکاوی، من مطمئن شدم آن چیزی که قول داده بودیم به ناسا تحویل داده‌ایم.

کنجکاوی می‌تواند با پیمایش کوه شارپ و نمونه‌برداری از لایه‌هایی که در طول میلیاردها سال روی یکدیگر انباشه شده‌اند، چگونگی حضور موجودات زنده ریز و تکامل سیاره سرخ را بررسی کند. گفته می‌شود دامنه‌های کوه شارپ که لایه‌های پایینی رسوبات به شمار می‌روند، ۳.۵ میلیارد سال پیش روی هم انباشته شده‌اند و در آن زمان دهانه‌ی گِیل هنوز یک دریاچه‌ی بزرگ بوده است. قسمت‌های بالاتر این کوه طی میلیون‌ها سال انباشتگی رسوب شکل گرفته‌اند و این در زمانی بوده است که سطح دریاچه به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کرده بود. به‌طور کلی، کنجکاوی می‌تواند با پیمایش این کوه و نمونه‌برداری، نشان دهد که چگونه مریخ با گذر زمان، از یک سیاره‌ی گرم و مملو از آب به جایی بسیار سرد و خشک تبدیل شده است.

آن‌طور که آشوین واساوادا می‌گوید، این اکتشافات می‌توانند به برخی پرسش‌های بنیادین که در مورد حضور حیات در دیگر سیارت هستند، پاسخ دهند. وی در این خصوص می‌گوید:

کنجکاوی به ما نشان داده است که مریخ روزگاری مکانی مناسب برای حیات بوده است؛ این سیاره آب داشته، عناصر مورد نیاز برای حضور حیات نیز در مریخ بوده‌اند، حتی منابع انرژی مورد نیاز حیات در اعماق دریاچه‌ای باستانی وجود داشته است. همچنین کنجکاوی توانست برخی مولکول‌های ارگانیک را در سنگ‌های باستانی که در طول میلیاردها سال گذشته دچار آسیب‌هایی شده‌اند، کشف کند. اگرچه کنجکاوی نتوانسته است حیات در مریخ را کشف کند؛ اما نتایج داده‌های این مریخ‌نورد می‌توانند در سایر مریخ‌نوردها مورد استفاده قرار گیرند تا بتوانند نشانه‌هایی از حیات باستانی را در این سیاره کشف کنند.

تا به امروز، هنوز مشخص نشده است که مأموریت کنجکاوی چند وقت دیگر ادامه می‌یابد و تا همین حالا، کنجکاوی سه برابر مأموریت اصلی خود خدمت کرده است. این امکان وجود دارد که کنجکاوی در سال‌های پیش‌ رو همچنان عملیاتی باقی بماند. مریخ‌نورد آپورچونیتی (Opportunity) نیز قرار بود ۹۰ روز در مریخ بماند؛ اما ۵۱۲۱ روز در حالت عملیاتی باقی ماند. کنجکاوی بر خلاف آپورچونیتی، دارای عمر مفید است و احتمالاً نتواند مدت زمان زیادی در مریخ دوام آورد.

مدت حضور کنجکاوی در مریخ به 2 هزار روز رسید

مریخ‌نورد آپورچونیتی نیروی خود را از طریق پنل‌های خورشیدی تأمین می‌کرد؛ اما نیروی مورد نیاز کنجکاوی، توسط مولد ترموالکتریک رادیو ایزوتوپ چند مأموریته تأمین می‌شود. در نهایت، این راکتور (با شکافت آهسته) سوخت هسته‌ای خود را به اتمام می‌رساند و مریخ‌نورد از کار خواهد افتاد. همچنین این را باید در نظر داشت که مریخ‌نورد در طول ۵ سال گذشته مسافت زیادی پیموده و مشکلات متعددی پشت سر گذاشته است؛ بنابراین ممکن است که هر لحظه، یک مشکل مکانیکی به وجود آید.

اما تا آن زمان، کنجکاوی باید کارهای زیادی انجام دهد و از فرصت‌های حیاتی برای پژوهش نهایت استفاده را ببرد. آشوین واساوادا در این خصوص می‌گوید:

مطمئناً کنجکاوی قرار نیست تا ابد در حالت عملیاتی باقی بماند؛ در طول این سالیان باقی‌مانده، امیدوارم که بتوانیم پژوهش‌های سطح پایین کوه شارپ را با موفقیت انجام دهیم. در ترکیبات سنگ‌های این ناحیه تغییراتی دیده می‌شود که می‌توانند به ما بگویند چگونه آب و هوای مریخ با گذر زمان تغییر کرده است. هر روز مریخی که می‌گذرد، برای ما اهمیت ویژه‌ای خواهد داشت که شاید بیش از ماه‌ها و سال‌های پیشین باشد. اکنون با هر کشفی که انجام می‌دهیم، تکه‌های مهمی از پازل مریخ را در کنار یکدیگر می‌چینیم.

منبع : زومیت

احتمالاً سیاره‌های منظومه ۱-TRAPPIST مملو از آب هستند

احتمالاً سیاره‌های منظومه 1-TRAPPIST مملو از آب هستند

سال گذشته‌ی میلادی، ناسا با برگزاری یک نشست فوری، خبر کشف منظومه‌ی TRAPPIST‌ را اعلام کرد. این منظومه، چندین سیاره‌ی زمین‌سان دارد.

اگر بتوانیم حیات فرازمینی را کشف کنیم، آن‌گاه باید بگوییم که جستجوهای ما در فضا به پایان رسیده‌اند. حیات احتمالاً حضور خود را به ما نشان نخواهد داد و باید زنجیره‌ای از فرضیات و گمان‌ها را دنبال کنیم تا بالاخره بتوانیم به حیات فرازمینی برسیم. آن‌طوری که دانشمندان می‌گویند، حلقه‌ی نخست این زنجیره، یافتن آب در سیاره‌ای به‌غیر از زمین است. سال گذشته، منظومه‌ی TRAPPIST-1 کشف شد که بسیاری از دانشمندان را هیجان‌زده کرد. این منظومه دارای هفت سیاره است که به دور ستاره‌ی TRAPPIST-1 که ۴۰ سال نوری با زمین فاصله دارد، گردش می‌کنند. در آن زمان، ستاره‌شناسان گمان می‌کردند که دست‌ کم تعدادی از این سیاره‌ها زمین‌سان هستند؛ اما گویا اشتباه کرده‌اند. مطالعاتی به‌تازگی انجام شده‌اند، نشان می‌دهند که برخی از این سیاره‌ها، بیش از حد اندازه آب دارند. میزان آب موجود در برخی از این سیاره‌ها، حدود ۲۵۰ برابر آب‌های زمین تخمین زده شده است.

در این مطالعه‌ی جدید، دانشمندان سعی کرده‌اند چگالی این سیاره‌ها را اندازه‌گیری کنند. انجام این کار اصلاً ساده نیست و برای آن‌که دانشمندان بتوانند این کار را انجام بدهند، برخی از تلسکوپ‌های قدرتمند فضایی و زمینی را به کار گرفته‌اند. تلسکوپ فضایی اسپیتزر، تلسکوپ فضایی کپلر، تلسکوپ SPECULOOS (جستجوی سیاره‌های قابل سکونت که به دور ستاره‌های فوق سرد گردش می‌کنند) و تجهیزات موجود در رصدخانه‌ی پارانال در انجام این مطالعه‌ی گسترده مشارکت داشته‌اند.

داده‌ها دریافت‌شده از این تلسکوپ‌ها وارد یک مدل پیچیده‌ی رایانه‌ای شده است تا دانشمندان بتوانند چگالی ۷ سیاره‌ی منظومه TRAPPIST را محاسبه کنند. با انجام این‌ کار، دانشمندان پی برده‌اند که این سیاره‌ها تقریباً سنگی هستند و ۵ درصد جرم برخی از آن‌ها را آب تشکیل داده است. این در حالی است که آب، تنها ۰.۰۲ درصد از جرم زمین را تشکیل می‌دهد. همان‌طوری که گفته شد، محاسبه‌ی چگالی این سیاره‌ها کار ساده‌ای نیست. برای انجام این کار، باید وزن و اندازه‌‌ی این سیاره‌ها را نیز محاسبه شود. دانشمندان سال گذشته، سیاره‌های این منظومه را به وسیله‌ی روش انتقال کشف کردند. روش انتقال، اصول معینی ندارد؛ اما هرگاه سیاره‌ای از مقابل ستاره مادر عبور کند، از میزان نور آن ستاره کاسته می‌شود و دانشمندان متوجه می‌شوند که سیاره یا سیاره‌هایی به دور آن ستاره گردش می‌کنند. روش انتقال را می‌توان برای تعیین اندازه‌ی سیاره‌ها نیز به کار گرفت؛ اما چندان دقیق نیست.

برخی از این سیاره‌ها تا ۲۰ برابر زمین آب دارند

قسمت سخت ماجرا، یافتن جرم این سیاره‌ها است؛ زیرا سیاره‌هایی با جرم متفاوت، می‌توانند مدارهایی یکسان به دور ستاره داشته باشند که در این صورت ما نمی‌توانیم آن‌ها را از یکدیگر تشخیص دهیم؛ اما برای منظومه‌های چند سیاره‌ای مانند TRAPPIST 1 یک روش دیگر وجود دارد. مادامی که سیاره‌ها به دور ستاره‌ی TRAPPIST-1 گردش می‌کنند، سیاره‌هایی با جرم بیشتر، مدار سیاره‌های با جرم کم‌تر را دچار اختلال و منحرف می‌کنند. این اتفاق باعث می‌شود زمان‌بندی حرکت سیاره‌ها از مقابل ستاره، تغییراتی داشته باشد. این تأثیرات، بسیار پیچیده و نامحسوس هستند و برای تشخیص تغییرات زمان‌بندی، باید به دفعات زیادی آن منظومه را رصد کرد. همچنین باید مدل‌های رایانه‌ای پیچیده را به کار گرفت تا بتوان چگالی را محاسبه کرد.

سیمون گریم، پژوهشگر ارشد این مطالعه، در خصوص چگونگی انجام کار می‌گوید:

سیاره‌های منظومه‌ی TRAPPIST-1 به یکدیگر نزدیک هستند و با گرانش یکدیگر نیز تعامل دارند؛ بنابراین زمان عبور آن‌ها از مقابل ستاره، تغییرات بسیار اندکی خواهد داشت. تغییرات زمان‌بندی، به وزن سیاره‌ها، فاصله‌ی آن‌ها از یکدیگر و دیگر پارامترهای مداری وابسته است.

به کمک یک مدل رایانه‌ای پیچیده، دانشمندان مدار سیاره‌ها را شبیه‌سازی می‌کنند تا زمانی که تغییرات انتقالی سیاره‌ها با مشاهداتی که دانشمندان داشته‌اند هم‌خوانی داشته باشند. با این روند، می‌توان وزن سیاره‌ها را محاسبه کرد.

در مورد آب‌ چطور؟

پیش از هر چیزی باید بگوییم که این مطالعه، به‌صورت مستقیم آب را شناسایی نکرده است. دانشمندان در واقع یک ماده‌ی فرار را شناسایی کرده‌اند که به احتمال زیاد آب است. در هر صورت، چه این ماده آب باشد و چه نباشد، نتایج این مطالعه بسیار باارزش هستند. اکنون دانشمندان در یافتن سیاره‌های فراخورشیدی  متخصص هستند؛ اما گام بعدی این است که ویژگی‌های اتمسفر هر سیاره‌ای را که کشف می‌کنیم تشخیص دهیم.

اریک آگول، یکی از اعضای این پروژه، در مورد اهمیت داده‌های به‌دست‌آمده می‌گوید:

در حال حاضر، هدف مطالعه‌ی سیاره‌های فراخورشیدی این است که ترکیب این سیاره‌های زمین‌سان را از نظر اندازه و دما بررسی کنیم. به لطف کشف منظومه‌ی TRAPPIST-1 و وجود تجهیزات ESO در شیلی و تلسکوپ فضایی اسپیتزر در مدار، ما اکنون می‌توانیم این ترکیبات را شناسایی کنیم. اکنون ما می‌توانیم برای نخستین‌بار پی ببریم که سیاره‌های زمین‌سان از چه چیزی ساخته شده‌اند.

در این مطالعه، مشخص نشده است که این سیاره‌ها دارای حیات هستند یا خیر؛ حتی دانشمندان نمی‌توانند با قاطعیت بگویند که سیاره‌های TRAPPIST-1 قابل سکونت هستند. این مطالعه، صرفاً گامی رو به جلو در مسیر کشف حیات فرازمینی است و شاید روزی در یک سیاره‌ی دوردست، بتوانیم حیات فرازمینی کشف کنیم.

بریس اُلیویِر دیموری، یکی از پژوهشگران این پروژه از دانشگاه برن، می‌گوید:

اگرچه چگالی یک سرنخ مهم در امر تشخیص ترکیبات سیاره‌ها به شمار می‌رود؛ اما متأسفانه نمی‌تواند اطلاعات مفیدی در خصوص سکونت‌پذیری سیاره‌ها در اختیار ما قرار دهد. با این حال، این مطالعه یک گام مهم روبه جلو در زمینه‌ی کشف سکونت‌پذیری این سیاره‌ها به شمار می‌رود.

به‌طور کلی، اطلاعاتی که این مطالعه در مورد سیاره‌های منظومه‌ی TRAPPIST-1 در اختیار ما می‌گذارد، به شرح زیر است:

  • سیاره‌های TRAPPIST 1-b و c، نزدیک‌ترین سیاره‌ها به ستاره‌ی مادر هستند که هسته‌ی سنگی دارند و اتمسفری ضخیم‌تر از اتمسفر زمین، آن‌ها را پوشانده است.

  • سیاره‌ی TRAPPIST 1-d سبک‌ترین سیاره در این منظومه و جرم آن ۳۰ درصد جرم زمین است.

  • سیاره‌ی TRAPPIST 1-e کمی دانشمندان را شگفت‌زده کرده است؛ زیرا تنها سیاره‌ی این منظومه به شمار می‌رود که چگالی آن اندکی از زمین بیشتر است. هسته‌ای با چگالی بیشتر و از جنس آهن دارد؛ اما اتمسفر آن چندان ضخیم نیست. لایه‌ای از جنس یخ یا آب سطح آن را پوشانده است. این سیاره کمی مرموز است؛ زیرا سنگی‌تر از تمام سیاره‌های این منظومه است. این سیاره از نظر چگالی، اندازه و میزان تابش دریافتی از ستاره مادر، بیشترین شباهت را به زمین دارد.

  • سیاره‌ها‌ی TRAPPIST 1-f و g و همچنین h، ممکن است دارای سطحی کاملاً یخ‌زده باشند. اگر آن‌ها اتمسفری نازک داشته باشند، ممکن است مولکول‌های سنگینی نظیر کربن دی‌اکسید که روی زمین یافت می‌شوند، در آن‌ها وجود نداشته باشند.

منظومه‌ی TRAPPIST-1 برای مدت‌زمان زیادی مورد مطالعه قرار خواهد گرفت. به‌محض پرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب، این منظومه یکی از نخستین اهداف برای رصد خواهد بود. این منظومه اهمیت ویژه‌ای دارد؛ حتی اگر هیچ یک از سیاره‌های آن قابل سکونت نباشند، دانشمندان می‌توانند اطلاعات ارزنده‌ای از آن‌ها به دست آورند که به ما در یافتن سیاره‌های دیگر کمک خواهند کرد.

منبع : زومیت

ستاره شباهنگ، باعث مخفی شدن یک خوشه ستاره‌ای شده است

ستاره شباهنگ، باعث مخفی شدن یک خوشه ستاره‌ای شده است

شباهنگ درخشان‌ترین ستاره‌ی آسمان است که شدت نور آن باعث شده تا یک خوشه‌ی ستاره‌ای که به تازگی شناسایی شده است، هزاران سال از دید انسان‌ها مخفی بماند.

دسامبر سال ۲۰۱۳ میلادی، آژانس فضایی اروپا، تلسکوپ فضایی گایا را به فضا پرتاب کرد. از آن زمان تا به امروز، این رصدخانه‌ی فضایی میلیاردها جرم آسمانی را به دقت رصد و بررسی کرده است و از جمله‌ی این اجرام می‌توان به ستاره‌ها، سیاره‌ها، دنباله‌دارها، سنگ‌های آسمانی و کهکشان‌ها اشاره کرد. این رصدخانه با بررسی این اجرام، نخستین فهرست سه‌بعدی را از اجرام فضایی تهیه خواهد کرد. تا آن زمان، این رصدخانه رازهای شگفت‌انگیزی را در مورد جهان فاش خواهد کرد که تا پیش از این چیزی در مورد آن‌ها نمی‌دانستیم.

در واقع، وقتی که گایا به تازگی نخستین داده‌های خود را ارسال کرد، چیزی بسیار جالب میان آن‌ها دیده می‌شد که تا به امروز متوجه آن نشده بودیم. وقتی که گایا ستاره‌ی شباهنگ (نورانی‌ترین ستاره‌ی آسمان شب) را رصد کرده است، متوجه حضور یک خوشه ستاره‌ای شده است که تا پیش از آن، نور بسیار شدید ستاره شباهنگ مانع از دیدن خوشه شده است. این خوشه ستاره‌ای که اکنون با نام خوشه‌ی گایا ۱ شناخته می‌شود، به لطف تصویری که یک ستاره‌شناس آماتور آلمانی به تازگی ثبت کرده، قابل مشاهده شده است.

به دلیل نورانی بودن و همچنین دیده شدن شباهنگ از سرتاسر سیاره‌ی زمین، این ستاره از دوران باستان همواره مورد توجه واقع شده است و دائماً میان ستاره‌شناسان و فرهنگ‌های گذشته از آن یاد شده است. مصریان باستان از این ستاره برای تعیین زمان و همچنین تعیین فصل کشاورزی استفاده می‌کرده‌اند. در مصر باستان، طلوع ستاره‌ی شباهنگ برابر بود با خروش رود نیل؛ یعنی خروش زندگی.

در اساطیر یونان باستان، شباهنگ، چشم صورت فلکی سگ بزرگ بوده است. این صورت فلکی در کنار صورت فلکی سگ کوچک، شکارچی (نام یک صورت فلکی دیگر) را تعقیب می‌کرده‌اند. میان ستاره‌شناسان چینی، شباهنگ، چشم گرگی آسمانی بود که درون عمارت پادشاه جینگ قرار داشت. وقتی که بطلمیوس در قرن سوم میلادی رساله‌ی المجسطی را تدوین می‌کرد، از ستاره‌ی شباهنگ به عنوان موقعیت خط نصف‌النهار مرکزی جهان استفاده کرد.

میانه‌های قرن ۱۹ میلادی بود که ستاره‌شناسان دریافتند احتمالاً شباهنگ، در واقع یک سامانه دوتایی است. ستاره‌ی شباهنگ به عنوان کوتوله‌ای سفید، جرمی برابر با دو جرم خورشیدی دارد و جفت این ستاره که باز هم کوتوله سفید بوده و در نزدیکی شباهنگ قرار گرفته، کمی از خورشید پرجرم‌تر است. شباهنگ بسیار نورانی است و ستاره‌شناسان نور کافی را برای بررسی ویژگی‌های آن در اختیار دارند؛ اما از سوی دیگر، این نور زیاد باعث شده تا برخی از اجرام نزدیک به این ستاره، دیده نشوند. گایا به کمک ابزارهای پیشرفته‌ی خود، در کنار شمارش دقیق اجرامی که در اطراف ستاره شباهنگ قرار گرفته‌اند، توانست برای نخستین‌بار خوشه‌ی ستاره‌ای گایا ۱ را نیز شناسایی کند. جزئیات کشف خوشه‌ی ستاره‌ای گایا ۱ و گایا ۲ که به تازگی شناسایی شده است، به همراه انتشار نخستین داده‌های گایا، در دسترس عموم قرار گرفتند. به محض انتشار این خبر، ستاره‌شناسان شگفت‌زده شدند و اکنون آماده هستند تا به بررسی ویژگی‌های این خوشه ستاره‌ای بپردازند.

خبر کشف گایا ۱ برای نخستین‌بار سال گذشته مطرح شد

خبر احتمال کشف این خوشه ستاره‌ای برای نخستین‌بار، سال گذشته در یک نشست خصوصی عنوان شد. در آن زمان، یک ستاره‌شناس آماتور آلمانی به نام هارالد کایزِر که در این نشست حضور داشت، اطلاعاتی در مورد خوشه به دست آورد و تصمیم گرفت که تصویری از این خوشه ستاره‌ای ثبت کند. وی با استفاده از تلسکوپی ۳۰ سانتی‌متری در یک شب کاملاً تاریک، توانست شباهنگ را به خوبی رصد کرده و تصویری از آن به ثبت برساند. نور شباهنگ، در این تصویر نیز بسیار زیاد بود و نیاز به ویرایش داشت. پس از تصحیح‌سازی نور شباهنگ، هارالد کایزِر موفق شد تا تعدادی از ستاره‌های نورانی این خوشه‌ی ستاره‌ای را مشاهده کند. همان‌طوری که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید، برخی از ستاره‌های نورانی و بزرگ این خوشه‌ی ستاره‌ای در سمت چپ شباهنگ دیده می‌شوند. این تصویر کمک شایانی به شناسایی موقعیت دقیق خوشه ستاره‌ای کرد.

ستاره شباهنگ، باعث مخفی شدن یک خوشه ستاره‌ای شده است

با توجه به نتایج مطالعاتی که در فوریه سال گذشته منتشر شد، گایا ۱ احتمالاً یک خوشه ستاره‌ای پرجرم خواهد بود. با توجه به محاسبات انجام شده، جرم این خوشه ستاره‌ای، ۲۲ هزار جرم خورشیدی است و حدود ۲۹ سال نوری نیز قطر دارد که رقمی شگفت‌انگیز است. این خوشه‌ی ستاره‌ای در فاصله‌ی ۱۵ هزار سال نوری (۴.۶ کیلوپارسک) از زمین قرار گرفته است. جالب است که چنین خوشه‌ی بزرگی توسط نور یک ستاره مخفی مانده بود و خبر کشف آن باعث می‌شود تا ستاره‌شناسان دقت بیشتری در رصد اجرام آسمانی داشته باشند و اهداف دیگری را نیز مشخص کنند.

خبر کشف این خوشه‌ی ستاره‌ای در میان جامعه‌ی علمی نیز شور و شوقی ایجاد کرده است؛ زیرا قابلیت‌های گایا را تأیید می‌کند و نشان می‌دهد که دانشمندان باید چه انتظاراتی از این رصدخانه فضایی داشته باشند. اکنون دانشمندان منتظر دریافت سری دوم داده‌های گایا هستند که در تاریخ ۲۵ آوریل امسال منتشر می‌شوند؛ زیرا قرار است که اکتشافات جدیدی داشته باشد که همگی به اندازه‌ی این خبر، شگفت‌انگیز هستند.

منبع : زومیت