10 راهکار مؤثر برای افزایش هوش عاطفی (EQ) فرزندتان (بخش نخست)

والدین نقشی حیاتی در بلوغ عاطفی فرزندان دارند. آن‌ها می‌توانند با آموزش، الگودهی و راهنمایی به فرزندانشان، مهارت‌های ابراز احساسات آن‌ها را بپرورانند. زمانی که والدین مدیریت عواطف را به فرزندانشان می‌آموزند هردوی آن‌ها از احساس بهتری خواهند داشت و درگیری‌های عاطفی بینشان کاهش خواهد یافت. فرزندانی که توانایی مدیریت احساساتشان را دارند اغلب مورد تأیید دیگران بوده و در زندگی نیز موفق‌تر خواهند بود.

هوش عاطفی چیست؟

هوش عاطفی پنج حوزه را در برمی‌گیرد:

  • ۱٫آگاهی از عواطف خود: توانایی تشخیص و نظارت لحظه‌به‌لحظه بر احساسات.

  • ۲٫مدیریت عواطف: توانایی کنترل درست عواطف و فرونشاندن آن‌ها.

  • ۳٫خود انگیزش: توانایی انگیزه دادن به خود و تحمل ناکامی‌ها.

  • ۴٫تشخیص احساسات دیگران: توانایی دریافتن عواطف دیگران و نگرش از نظرگاه دیگران.

  • ۵٫مدیریت روابط: توانایی تشخیص، تفسیر و پاسخ دادن به نشانه‌های عاطفیِ بین فردی.

والدین برای تقویت هوش عاطفی فرزندانشان باید به نکات زیر توجه داشته باشند:

  • ۱٫مدیریت عواطف خود

  • خودآگاهی برای مدیریت عواطف بسیار مهم است. سعی کنید همیشه از حالت روحی و افکار خود آگاه باشید. زمانی که وضعیت روانی مناسبی داشته باشید بهتر می‌توانید به نیازهای عاطفی فرزندتان رسیدگی کنید.

  • سعی کنید مثبت بیندیشید و خوش‌بین باشید.

  • آرام و آسوده شدن را فرابگیرید و مهارت‌های مدیریت اضطراب را هر روز اجرا کنید.

  • سبک زندگی خود را به نحوی برنامه‌ریزی کنید که اضطراب را کم کند. فعالیت‌های لذت‌بخش قابل‌اجرا مانند رفتن به کنسرت، پیاده‌روی و فضای سبز را در برنامه خود بگنجانید.

  • برای بودن باهمسر خود وقت بگذارید. فعالیت یا علاقه‌ای مشترک را باهم پیش ببرید.

  • زمان گذاشتن برای خود می‌تواند شما را شاداب کند. والدینی که احساس کلافگی می‌کنند بهتر است از دوستان، اعضای خانواده خود یا مشاورین حمایت و کمک بطلبند.

  • ۲٫نسبت به احساسات فرزندتان حساس باشید.

  • به رفتار فرزندتان توجه کنید و واقعاً به او گوش فرا دهید. به فرزندتان بگویید که به نظرتان چه احساسی دارد یا زمانی که او نمی‌تواند احساساتش را به‌صورت مناسبی بروز دهد، آن‌ها را به زبان خودتان بیان کنید.

  • فرزندتان را تشویق کنید تا احساساتش را به‌صورت شفاهی بیان کند.

  • به نشانه‌های کلامی و غیرکلامی فرزندتان، مانند حالت چهره، زبان بدن و لحن کلام توجه کنید.

  • احساسات فرزندتان، از جمله احساسات منفی‌اش را پذیرا باشید.

  • از فرزندتان زمانی که پریشان و کلافه است حمایت کنید.

  • ۳٫برای آگاه و گویا بودن از نظر احساسی تمرین کنید.

  • دامنه واژگان فرزندتان را گسترش دهید تا بتواند احساسات مختلف را بهتر شناسایی و ابراز کند.

  • درک و ابراز احساسات را به فرزندتان آموزش دهید. می‌توانید احساسات مربوط به رویدادهای روزانه را با او بررسی و شبیه‌سازی و تمرین کنید.

  • فرزندتان را تشویق کنید تا از نظرگاه‌های دیگران به قضایا نگاه کند و به او کمک کنید تا افکار و عواطف دیگران را درک کند. یک استراتژی مناسب، خواندن داستان و بررسی احساسات شخصیت‌های مختلف داستان در موقعیت‌های متنوع است.

  • ۴٫به فرزندتان گوش دهید.

  • نسبت به عواطفش همدل باشید.

  • در زمان اضطراب و کلافگی فرزندتان سعی در توصیف زبانی احساساتش داشته باشید و آنچه را که می‌گوید با بیانی دیگر بازگو کنید تا دریابد که واقعاً او را درک می‌کنید.

  • از قضاوت و انتقاد کردن بپرهیزید. زمانی که مشکلاتش را با شما در میان می‌گذارد برای نصیحت کردن عجله نکنید.

  • ۵٫به فرزندتان فرصت بدهید تا مسائل را خودش حل کند.

  • به او در رسیدگی به اشتباهات و شکست‌ها کمک کنید و از او بپرسید که از اشتباهاتش چه چیزی آموخته است.

  • فرزندتان را برای ارزیابی استراتژی‌های حل مسئله مختص خودش راهنمایی کنید. به او کمک کنید تا مشکلات ناشی از بکار بردن استراتژی‌های نامناسب مانند لجبازی، پرخاشگری و عصبانیت را شناسایی کند.

  • فرزندتان را تشویق کنید تا از استراتژی‌های مؤثر برای حل مسائل استفاده کند. سعی کنید ابتدا مسئله را شناسایی کرده و سپس برنامه عملیاتی برای حل آن در نظر بگیرید.

  • برای حل مشکلات خلاقیت به خرج دهید. مراحل راه‌حل را در نظر گرفته و بهترین برنامه عملیاتی را انتخاب کنید.

  • فرزندتان را تشویق کنید تا مؤثر بودن برنامه را ارزیابی کند و به راه‌حل‌هایی جایگزین بیندیشد.

منبع:

https://www.studenthealth.gov.hk/english/health/health_ph/health_ph_ei.html

موفقیت فرزندتان در آزمون‌ها بااستفاده ازاستراتژی‌های نورولوژیک

آزمون‌های سراسری اکنون بیشتر از هر زمان دیگری مد شده‌اند؛ آزمون‌هایی که سد ورود به مدارس و دانشگاه‌های مطلوب هستند. بازار رقابت و موفقیت در آزمون به حدی گرم است که بعضی از والدین از دوران ابتدایی نیز به فکر بهبود مهارت آزمون دهی فرزندانشان هستند. تحقیقاتی که در زمینه علم عصب‌شناسی یا نوروساینس صورت گرفته روش‌هایی را در اختیار می‌گذارد که به کمک آن‌ها می‌توان حافظه و توانایی شرکت در آزمون را با بهره‌وری زیادی بهبود بخشید. این روش‌ها بیشتر بر نحوه نهادینه کردن عادت‌های یادگیری و تغییر نگرش نسبت به درس و مدرسه تأکید دارند؛ روش‌هایی که آموزه‌های جدید را در ذهن ثبت می‌کنند و به تشکیل مدارهای پررنگ در حافظه بلندمدت کمک می‌کنند. علاوه بر این، به کار بردن این روش‌ها باعث رسیدن به درکی عمیق خواهد شد که تا مدت‌ها پس از سپری شدن آزمون نیز در ذهن باقی خواهند ماند.

حواستان به نخستین آزمون‌ها باشد!

تکرار طوطی‌وار مطالب تقریباً ۷۰ درصد از زمان مطالعاتی دانش‌آموزان را به خود اختصاص می‌دهد و هر چه مقطع بالاتر می‌رود، حجم مطالب بیشتر می‌شود. آزمون‌ها هم به‌جای اینکه در راستای سنجش دانش و درک دانش‌آموزان باشد، بیشتر حول سنجش حافظه آن‌ها شکل گرفته است، خصوصاً آزمون‌های چندگزینه‌ای!

آزمون‌های چندگزینه‌ای پرکاربردترین نوع آزمون در ارزیابی استاندارد و سراسری دانش‌آموزان هستند و فشار و اضطراب این آزمون‌ها بر کسی پوشیده نیست. با رونق گرفتن مدارس خاص و برگزاری آزمون‌های چندگزینه‌ای در مقاطع ابتدایی، مهم‌ترین وظیفه والدین حصول اطمینان از سطح مناسب اعتمادبه‌نفس فرزندان است. چنانچه تجربه نخستین یک کودک در یک آزمون رسمی با نتیجه مناسبی همراه باشد، اعتمادبه‌نفس دانش‌آموز و اضطراب او در آزمون‌های بعدی وضعیت بهتری خواهد داشت ولی اگر این تجربیات نخستین نتیجه مناسبی نداشته باشند، والدین وظیفه دارند اعتمادبه‌نفس فرزند خود را افزایش دهند و با روش‌های مناسب و تشویقی، اضطراب او را کاهش داده و سعی در آماده‌سازی او برای آزمون‌های بعدی داشته باشند زیرا تجربه منفی آزمون‌های نخستین تا مدت‌ها در ذهن دانش‌آموز باقی خواهد ماند و اضطراب ناشی از سایه سنگین آزمون، ورودی‌های حافظه و یادگیری او را مختل خواهد کرد.

آموخته‌های قبلی خیلی بدرد بخورند!

دانستن اینکه مغز چطور اطلاعات ذخیره شده در حافظه کاری یا کوتاه مدت خود را وارد بخش حافظه بلندمدت می‌کند به شما کمک خواهد کرد که استراتژی‌هایی را به فرزندان خود معرفی کنید تا ظرفیت حافظه، مهارت‌های مطالعه و شرکت در آزمون خود را بهبود ببخشند.

مغز همیشه دنبال یافتن الگوست. اگر مغز رابطه‌ای بین آموخته‌های قبلی و مطالب جدید بیابد، راحت‌تر می‌تواند آن‌ها را فرابگیرد. زمانی که مطلب جدیدی در حافظه کوتاه مدت، یعنی بخش هیپوکمپوس مغز، وارد می‌شود، این بخش شروع به گشتن حافظه بلندمدت برای یافتن الگوهایی مشابه با آن مطلب می‌کند. اگر مورد مشابهی پیدا شود، هیپوکمپوس مطلب جدید را به آن الگو متصل کرده و فرآیند انتقال مطلب جدید به حافظه بلندمدت با سهولت بیشتری صورت می‌گیرد.

فعال‌سازی الگوهای حافظه قبل از آموختن مطالب جدید می‌تواند احتمال اتصال موفق این مطالب با حافظه بلندمدت را افزایش دهد. این فرآیند، «فعال‌سازی دانسته‌های پیشین[۱]» نام دارد. بدین منظور، شما باید از سرفصل‌های دروس آتی فرزندتان اطلاع داشته باشید و سعی کنید مدارهای حافظه مرتبط با آن سرفصل را با یادآوری تجربه‌ها و دانسته‌های پیشین او فعال کنید تا فرآیند تثبیت اطلاعات جدید را در ذهن فرزندتان سرعت ببخشید.

[۱] activation of prior knowledge

منبع:

https://www.psychologytoday.com/us/blog/radical-teaching/201201/boost-your-children-s-test-success-neuro-logical-strategies

اخذ مدرک دکترا در 88 سالگی!

به گزارش ایسنا، موضوع تحقیق “کیوکو اوزکی” درباره پارچه‌های عتیقه است. او بیش از ۳۰ سال در این زمینه تحقیق کرده است تا نحوه ساخت و بافت پارچه در دوران جومون را کشف کند.

دوره جومون (Jomon) در تاریخ ژاپن به فاصلهٔ زمانی سال‌های ۱۴٬۰۰۰ تا ۳۰۰ پیش از میلاد مسیح گفته می‌شود.

اوزکی در حالیکه به شدت احساساتی شده بود، مدرک دکترای خود را از مسئولان آموزشی دانشگاه ریتسومیکان واقع در کیوتو دریافت کرد.

به گزارش یورونیوز،‌ اوزکی گفت که تحصیل این مدرک بزرگترین افتخار زندگی‌اش است. البته او کمی نگران وضعیت سلامتی و جسمی خود است اما قول داد که تحقیق‌اش را در این زمینه ادامه خواهد داد.

منبع : ایسنا
"هاوکینگ" در کنار "نیوتن" و "داروین" آرام می‌گیرد

به گزارش ایسنا و به نقل از سی‌ان‌ان، خاکستر “استیون هاوکینگ” (Steven Hawking)، فیزیکدان مشهور، در کلیسای “وست‌مینسر” (Westminster) لندن و در نزدیکی آرامگاه “آیزاک نیوتن” (Isaac Newton) و “چارلز داروین” (Charles Darwin) به خاک سپرده می‌شود.

نیوتن در سال ۱۷۲۷ و داروین در سال ۱۸۸۲ در این کلیسا به خاک سپرده شدند.

دکتر “جان هال” (John Hall)، رئیس کلیسای وست‌مینسر در بیانیه روز سه‌شنبه خود گفت: این کار، ادای احترامی به این دانشمند انگلیسی است که هفته پیش در سن ۷۶ سالگی از دنیا رفت. ما باور داریم همکاری علم و مذهب با یکدیگر برای پاسخ به سوالاتی در مورد اسرار زندگی و جهان، حیاتی است.

همچنین، کلیسای وست‌مینسر اعلام کرد که در اواخر سال جاری میلادی، مراسم گرامیداشتی به افتخار هاوکینگ برپا خواهد شد.

بر اساس این گزارش، استیون هاوکینگ، فیزیکدان و نظریه‌پرداز برجسته جهان روز چهارشنبه، ۲۳ اسفندماه ۹۶ در سن ۷۶ سالگی درگذشت.

منبع : ایسنا
مومیایی عجیب 3 انگشتی

به گزارش ایسنا و به نقل از تک‌تایمز، در اوایل سال ۲۰۱۷ بود که یک مومیایی در نزدیکی یک مقبره در کشور “پرو” پیدا شد. این اکتشاف، عنوان تمامی اخبار شد. زیرا این مومیایی به رغم ظاهر انسان نمای خود، فقط دارای ۳ انگشت در پا و ۳ انگشت در دست بود. جمجمه آن نیز بلند و کشیده بود.

بررسی نمونه بافت این مومیایی که “ماریا” نام گرفته است، نشان می‌دهد که این مومیایی انسان نیست.

یک ژنتیک شناس روسی از “سن پترزبورگ” این نمونه را آزمایش کرد تا زیستگاه و منشاء این مومیایی را مشخص کند.

وی تشخیص داد که این مومیایی متعلق به قرن پنجم پس از میلاد مسیح است.

گفتنی است با اینکه تعداد کروموزوم های این مومیایی مانند انسان، ۲۳ جفت است ولی انسان نیست. محققان همچنین در حال مشاهده و بررسی شکل کروموزوم‌ها و آمینو­اسیدهای “ماریا” هستند تا ببینند آیا این مومیایی شبیه انسان‌های آن زمان است یا خیر؟

یک تفاوت عمده ساختاری این مومیایی با انسان، قفسه سینه آن است. شکل وارونه قسمت فوقانی بدن این مومیایی، دنده‌های آن را به شکل نیم دایره درآورده است. این ساختار بدنی مومیایی محققان را در مطالعه اعضای داخلی بدن “ماریا” کمک کرد.

شواهد موجود نشان می‌دهد که این مومیایی انسان است ولی محققان می‌گویند: ساختار آناتومی این مومیایی با انسان‌های آن دوره کاملا متفاوت است.

برای حفاظت ماریا، از” کلرید کادمیوم” استفاده شد که یک ماده شیمیایی با خاصیت ضدباکتریایی است.

در حال حاضر نیز محققان روسی به همراه محققان پرویی در حال انجام مطالعات بیشتر روی”ماریا”هستند و محققان روسی امیدوارند تا این مومیایی را به کشور خود منتقل کنند.

منبع : ایسنا
رفتار فرد در دبیرستان ، نشان‌دهنده درآمد و موفقیت شغلی درآینده

دانش‌آموزانی که علاقه‌مند به تحصیل هستند، طی پنجاه سال بعد درآمد بیشتری را به دست می‌آورند.

بر اساس مطالعات انجام‌شده توسط انجمن روانشناسی آمریکا بودن یک دانشجوی مسئول، داشتن علاقه به مدرسه و نیز داشتن مهارت‌های خوب خواندن و نوشتن، نه تنها موجب کسب نمرات خوب توسط دانش‌آموزان می‌شود، بلکه با صرف نظر از ضریب هوشی، موقعیت اجتماعی و اقتصادی والدین یا دیگر عوامل شخصیتی، می‌تواند پیش‌بینی‌کننده‌ی موفقیت تحصیلی و موفقیت شغلی آن‌ها نیز باشد.

مارین اسپنگلر، نویسنده‌ی اصلی مقاله از دانشگاه توبینگن، می‌گوید:

پژوهشگران آموزشی، دانشمندان علوم سیاسی و اقتصاددانان علاقه‌ی زیادی به ویژگی‌ها و مهارت‌هایی که والدین، معلمان و مدارس باید برای افزایش شانس موفقیت در زندگی آینده در دانش آموزان پرورش دهند، دارند. پژوهش‌های ما نشان داده است که رفتارهای خاص در دبیرستان اثرات طولانی‌مدت روی زندگی سال‌های بعد دارد.

اسپنگلر و همکارانش داده‌های جمع آوری شده توسط موسسه‌ی تحقیقات امریکایی مربوط به ۳۴۶۶۶۰ دانش‌آموز دبیرستانی آمریکایی در سال ۱۹۶۰ و نیز اطلاعات ۸۱۹۱۲ نفر از آن دانش آموزان در ۱۱ سال بعد و اطلاعات ۱۹۵۲ نفر از آنها در پنجاه سال بعد را تجزیه تحلیل نمودند. در فاز اول مطالعه، اطلاعات اولیه از دبیرستان شامل رفتارهای مختلف دانش آموزان و نگرش آن‌ها، ویژگی‌های شخصیتی، توانایی‌های شناختی، وضعیت اجتماعی-اقتصادی والدین و عوامل جمعیت شناختی مورد بررسی قرار گرفتند. در ادامه پیشرفت کلی تحصیلی، درآمد و اعتبار شغلی آن‌ها اندازه گیری شد.

مسئول، علاقمند به مدرسه و داشتن مشکلات کمتر در ارتباط با خواندن و نوشتن برای یک دانش‌آموز، به‌طور معنی‌داری با پیشرفت تحصیلی بیشتر و یافتن شغل معتبرتر در یازده سال و پنجاه سال پس از دبیرستان، مرتبط بود. حتی زمانی که پژوهشگران عوامل دیگری همچون وضعیت اجتماعی-اقتصادی والدین، توانایی‌های شناختی و ویژگی‌های شخصیتی کلی دانش آموزان را در نظر گرفتند، باز هم این عوامل دارای نقش بودند.

در حالی که نتایج فوق عجیب نیستند، اسپنگلر اشاره کرد که چگونه رفتارهای قابل‌اعتماد خاص در مدرسه می‌تواند موفقیت‌های بعدی افراد را پیش‌بینی کند. طبق گفته‌ی اسپنگلر، تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که پیشرفت تحصیلی بیشترین نقش را کلی دارد. او گفت:

به ویژگی‌ها و رفتارهای دانش‌آموزان در دبیرستان پاداش داده شده بود و این منجر به پیشرفت تحصیلی بیشتر شده بود، این امر به نوبه‌ی خود با اعتبار و درآمد شغلی بیشتر در آینده ارتباط داشت. این مطالعه نشان می‌دهد که رفتارهای خاص در دوره‌های مهم زندگی می‌تواند پیامدهای دراز مدت برای زندگی فرد داشته باشد.

منبع : زومیت
محققان: آشناپنداری یک احساس است

محققان با بازآفرینی دژاوو (آشناپنداری) در آزمایشگاه نشان دادند که این وضعیت تنها یک احساس است و به معنی توانایی پیشگویی آینده نیست.

دژاوو در اصل یک کلمه فرانسوی به معنای «پیشتر دیده شده» است؛ بیشتر افراد این احساس عجیب و ناگهانی را تجربه کرده اند که تصور می کنند برای مثال مکانی را که برای اولین بار مشاهده می کنند، قبلا دیده اند. این احساس که ‘دژاوو’ خوانده می شود در مواردی حس ناخوشایندی است که می تواند با احساس ترس همراه باشد.
اما نتایج یک مطالعه جدید نشان می دهد که دژاوو تنها یک احساس است.
توضیحات بسیاری برای دژاوو وجود دارد که از جمله آنها می توان به این اشاره کرد که دژاوو یک حس فراطبیعی است به این معنی که فرد این مکان را در زندگی گذشته خود دیده است؛ یا یک حس عجیب و غریب است به گونه ای که فرد این مکان را در رویای خود دیده باشد و یا اینکه می تواند یک عامل نگران کننده باشد که نشان می دهد فرد به صرع کوچک در لب پیشانی مبتلا است.
اما قابل قبول ترین توضیحی که در رابطه با دژاوو می توان داد این است که دژاوو با حافظه ارتباط دارد. درست همانند زمانی که لغتی سر زبان فرد است اما نمی تواند آن را به یاد آورد، یا خاطره ای که می تواند در لبه ذهن فرد باشد و فرد قادر به دسترسی کامل به آن نیست.
این همان موضوعی است که ‘آن کری’ روانشناس شناختی در دانشگاه ایالتی کلرادو در آمریکا پیش از این در تحقیقات خود بررسی کرده است.
وی اکنون در یک مقاله جدید نشان داده است که احساسات پیش آگاهی همراه با این پدیده تنها یک احساس است.
براساس این گزارش، شخصی که در حال تجربه دژاوو است در قیاس با فردی که کورکورانه حدس می زند، پیشگویی دقیق تری از چیزی که قرار است مشاهده کند، ارائه نمی دهد.
سایر محققان دژاوو را با خاطرات ارتباط داده اند اما فرضیه خاص کلری در تحقیق قبلی نشان داد که ‘آشنایی’ عامل آغازگر دژاوو است.
برای مثال ممکن است که طرح یک خیابان یا حتی یک چهره بدون به یاد آمدن یک خاطره خاص، آشنا به نظر آیند.
کلری گفت: نمی توانیم به طور آگاهانه صحنه پیشین را بیادآوریم اما مغز ما این شباهت را تشخیص می دهد. این اطلاعات به عنوان احساس ناراحت کننده ای ظاهر می شوند که ما قبلا در آنجا بوده ایم اما نمی توانیم زمان یا علت آن را به یادآوریم.
وی ادامه داد: فرضیه آزمایش ما این است که دژاوو تظاهر خاصی از آشنایی است. شما در وضعیتی احساس آشنایی می کنید که احساس می کنید نباید آن را داشته باشید و به این دلیل است که این احساس ناخوشایند است.
به گزارش کلری، گزارش های حکایت گونه ای نشان می دهند که دژاوو اغلب با یک احساس قوی از توانایی پیش گویی آینده همراه است؛ در یک آزمایش در سال ۱۹۵۹ که دژاوو با تحریک قشر تمپورال مغز (temporal cortex) ایجاد شد، شرکت کنندگان گفتند که حس پیش آگاهی داشتند.
کلری در مطالعه ای جدید، با تکیه بر آزمایش های قبلی ۲۹۸ نفر را مورد بررسی قرار داد. محققان محیط هایی را در بازی رایانه ای به نام The Sims ایجاد کردند — طرح هایی که از لحاظ فضایی مشابه اما از لحاظ موضوعی متفاوت بودند، برای مثال یک باغ و یک اسقاط گاه (جایی که در آن اشیای قراضه و دور انداخته شده را اوراق می کنند و یا طبقه بندی کرده و می فروشند).
در مطالعات دیگر ثابت شد که این تکرار، احساس آشناپنداری را در شرکت کنندگان ایجاد می کند.
در این مطالعه جدید از افراد شرکت کننده خواسته شد که ویدیوهایی را تماشا کنند که نشان می داد شخص اولی در یک سری صحنه ها قدم می زند، هر صحنه با صدای یک زن باز می شود و دوباره نام ان صحنه مانند اسقاط گاه یا آکواریوم تکرار می شود.
سپس یک سری ویدیوهای آزمایشی به این افراد نشان داده شد که از لحاظ آرایشی متفاوت از ویدیوهای نشان داده شده به این افراد بودند . محققان سپس افراد شرکت کننده در این مطالعه را در یک نقطه بحرانی متوقف کردند و از آنها پرسیدند که آیا دچار دژاوو شده اند و یا اینکه آیا می دانند صحنه بعدی چه باید باشد.
حدود نیمی از این افراد گزارش دادند که یک حس پیش آگاهی به همراه دژاوو داشتند اما توانایی آنها برای ارائه پاسخ درست در قیاس با افرادی که بطور تصادفی انتخاب شده بودند، بیشتر نبود.
این موضوع نشان می دهد که آشناپنداری تنها یک احساس است و به معنی توانایی پیش گویی آینده واقعی نیست.
این مطالعه در مجله Psychological Science منتشر شده است.

منبع : ایرنا
آزمایشگاه خلاقیت در چین

وقتی پیشرفت کشورهایی مثل چین را مشاهده می‌کنیم، شاید سطحی نگری باشد اگر تصور کنیم توانایی تولید انواع کالاهای مختلف، صِرفا از کانال کپی کردن محصولات سایر کشورها و مهندسی معکوس، بوجود آمده است. بدون شک لازمه قدرت بالای اقتصاد در تولید انواع محصولات و صادرات آن به بازارهای جهانی، برخورداری از سرمایه انسانی مجرب در سطح علمی بالا است. سرمایه انسانی که نخست از سیستم آموزش و از طریق مدارس وارد چرخه اقتصادی این کشور شده‌اند. تمام انگیزه کودکان برای ورود به مدرسه، نهایتا قرار گرفتن در جایگاه اجتماعی مناسب در قالب شغلی است که از کودکی به آن علاقه داشته‌اند. هر چه کشوری توانایی بیشتری در تولید محصولات متنوع در حوزه‌های مختلف داشته باشد این امکان بیش از ییش فراهم شده و رفاه اجتماعی را برای مردم به ارمغان خواهد آورد.

تنوع در تولید محصولات ریشه در خلاقیت نیروی انسانی دارد. از طرفی تا زمانی که بستری برای بروز خلاقیت وجود نداشته باشد اصولا نمی‌توان انتظار داشت همه‌ساله شاهد تولید محصولات و کالاهای متنوع در کشوری باشیم. چین یکی از غول‌های اقتصادی دنیا که به‌شدت در کورس رقابت با هم‌تایان خود نظیر ایالات متحده آمریکا قرار گرفته است، ضمن توجه به اهمیت این موضوع در آینده مردم کشور و به‌خصوص کودکان، اقدام به طراحی مدلی برای بروز خلاقیت در سیستم آموزشی خود کرده است.

بسیاری از کودکان به‌شدت به تکنولوژی علاقه‌مند هستند ود ر صورت وجود فرصتی برای طراحی و ساختن چیزی در این زمینه تا حد زیادی انگیزه درسی آن‌ها تحریک می‌شود. ایجاد فرصتی در این زمینه ارزش مهمی در زندگی و آینده دانش‌آموزان خواهد داشت؛ اما اجرای چنین طرحی نیز دشواری‌های خاص خود را دارد که شاید مهم‌ترین آن تامین بودجه لازم برای اجرای آن در مدارس است. اما این امر به طرق مختلف قابل اجرا است برای مثال برگزاری آزمون ورودی به مدارسی که دارای چنین پتانسیلی هستند. اما شاید اگر نتایج موفقیت این رویکرد آموزشی در اقتصاد کشورها مشخص شود آن‌گاه بتوان انتظار داشت ایجاد چنین فضایی در مدارس همانند کتاب درسی دانش‌آموز، به عنوان جزئی ضروری از فرآیند آموزش وارد مدارس شود.

“آزمایشگاه کریِتکا”  در برخی مدارس چین تاسیس شده تا مکانی مناسب برای ایده‌پردازی، ایجاد حس اعتماد به خلاقیت در دانش‌آموزان و مهارت‌های آنان، پایه‌ریزی کند. سیاست اصلی دولت در این زمینه ایجاد جریانی از نبوغ و خلاقیت دانش‌آموزان به سمت رویکرد آموزشی STEM  (دانش، تکنولوژی، مهندسی، هنر و ریاضیات) که در آن توع مهارت‌ها با خلاقیت و استعداد دانش‌آموزان گره می‌خورد، است. از جمله معروف‌ترین کلاس‌ها در این طرح، کلاس براش‌بات  است که در آن دانش‌آموزان با استفاده از مسواک و موتورهای ارتعاشی اقدام به ساخت ربات می‌کنند. اگرچه این صرفا یک نمونه جذاب برای دانش‌آموزان در یادگیری مطالب است اما طرح آزمایشگاه کریِتکا به‌دنبال ایجاد وسیع‌ترین، بزرگترین، عمیق‌ترین تجارب بشری از طریق ایجاد انگیزه در همان اوان آموزش در اذهان کودکان است.

در گام اول موضوعات این آزمایشگاه یا از طریق رصد کردن موضوعات جالب و به‌روز در دنیای آموزش استخراج می‌شود یا هر طرحی که در دانشگاه‌ها و مدارس مختلف چین قرار است اجرا شود. به‌دیگر بیان طرح‌های آموزشی مثلا ایجاد یک سایت برای آموزش مجازی فلان مدرسه، به این آزمایشگاه برای ساخت و راه‌اندازی برون‌سپاری می‌شود.

در گام دوم ضمن راهنمایی کامل دانش‌آموزان با رویه پیش‌رو در ساخت پروژه مورد نظر و آشنایی آن‌ها با انواع و اقسام لوازم کاربردی و لوازم خطرناک که باید در کاربرد ان ااحتیاط کنند؛ سعی می‌شود بیشتر امور را خود دانش‌آموزان و به‌صورت کاملا مستقل انجام دهند تا فرآیند تجربه و آموزش به‌طور کامل در ذهن ان‌ها رسوخ کند.

نهایتا برای آین‌که همواره این آزمایشگاه محل ظهور خلاقیت‌های جدید و ابتکاری باشد، هر آن‌چه دانش‌آ‌موزان برای ایده پردازی به آن نیازمندند در این مدرسه آماده است مثل پرینتر سه‌بعدی، انواع ابزارهای ایجاد مدار، وسایل برش لیزری، انواع نرم‌افزارها برای کدنویسی و حتی ساخت ربات و…

منبع:

https://hundred.org/en/innovations/creatica-lab

آموزش و پرورش: کلید نوآوری در شهرها

شرایطی را تصور کنید که در آن شما بوسیله وسایل نقلیه هایپرلوپ  (سیستم حمل و نقل پیشرفته با سرعت بسیار بالا)، می‌توانید لباس‌هایی بپوشید که به شما انواع مهارت‌ها برای انجام امور را بدهد، انسان و گوشی‌های هوشمند جای خود را به ماشین‌هایی بدهند که توانایی اندیشیدن و عمل کردن مثل انسان را دارند، اینترنت، انواع و اقسام اپلیکیشن‌ها و ابزارهای دیجیتالی امور روزمره ما را انجام داده و ما تقریبا نیازی به انجام امور فیزیکی برای انجام فعالیت‌های تکراری روزانه نداریم. چنین شهر هوشمندی را تصور کنید که در آن همه تجهیزات از وسایل روشنایی گرفته تا اتومبیل‌های درون خیابان و سیستم حمل و نقل همگی توسط هوشمندانه‌ترین ابزارهای صنعتی ساخته شده و در حال کار کردن برای ما هستند؛ دولت‌ها همواره در تلاشند تا به توسعه تکنولوژی‌ در ابعاد مختلف بپردازند و تنها دغدغه آن‌ها تولید محصولاتی است که مردم بوسیله آن‌ها بتوانند راحت‌تر زندگی کنند.

در دنیای امروز شهرها نمادی از جامعه مدنی هستند که سیاست‌ها و ابداعات مختلف همه روزه در آن‌ها آزمایش شده و در صورت موثر بودن مورد کاربرد و استفاده در بلندمدت قرار می‌گیرند تا مردم راحت‌تر، ایمن‌تر و سالم‌تر به زندگی خود ادامه دهند. اما این اختراعات و ابداعات تنها توسط بخش کوچکی از اجتماع ایجاد شده و پا به عرصه ظهور در زندگی بشر می‌گذارند.

 آیا در شهرهای ما تعداد افراد باهوش و با استعداد کم است؟ مطمئنا پاسخ منفی است، شهری پر از افراد باهوش داریم اما تنها درصد کمی در نوآوری‌های زندگی شهروندان شرکت می‌کنند؛ چرا؟ آیا سازوکارهای موجود در شهرها به‌گونه‌ای است که ما در زندگی خود این سرمایه‌های بی‌بدیل را فراموش کرده و نادیده گرفته‌ایم؟ منظور از افراد باهوش افرادی با ژن مرغوب و بهره هوشی بالا نیست، بلکه کسانی است که در صورت وجود بستری برای شکوفایی خود، توانایی بروز خلاقیت و ابتکار را دارند. این قبیل افراد همان سرمایه‌های اصلی هستند که در شهرها وجود دارند اما در آینده آن‌ها مشارکت کمی دارند. در دنیای پیش‌رو وظیفه دولت این نیست که تمامی ملزومات رفاهی را برای مردم فراهم آورد بلکه دولت‌ها در تلاشند تا نقش حضور این قبیل افراد را پررنگ‌تر کنند اما چگونه این امر ممکن است؟ از چه طریقی می‌توان جریانی از ابتکار و نبوغ را وارد چرخه حرکتی دولت کرد و به‌وسیله آن به تولید هر آن‌چه کشور در آینده به آن نیازمند است مبادرت کرد؟ پاسخ خیلی ساده است “آموزش و پرورش”

شاید برخی تصور کنند منظور ما این است که تکنولوژی جدید را در آموزش و پروش بکار بگیریم تا بتوانیم بر مرکب پیشرفت و توسعه سوار شویم، در حقیقت بشر در قرن بیست و یکم باید در مسیری قدم بگذارد که آموزش و پرورش آن‌ها را برای ما به ارمغان آورد. سیستم آموزش و پرورش محافظی و نگهبان مفاهیم نهفته در علوم مختلف است. در دنیای امروز اطلاعات به وفور در جاهای مختلف وجود دارد و در بیشتر مواقع به‌صورت رایگان قابل دسترس است. در این میان وظیفه سیستم آموزش و پرورش رسوخ به درون این اطلاعات و یافتن پاسخ سوالات اساسی برای رفع نیاز مردم کشور است. دانش‌آموزان در قرن حاضر نمی‌خواهند هر آن‌چه پیشینیان کشف و ضبط کرده‌‌اند مرور کنند آنان می‌خواهند بدانند این اطلاعات در دنیایی امروز کی و کجا گره از کار مردم باز می‌کند؟ نباید دولت‌ها به‌دنبال این باشند که دانش‌آموزان را ملزم به یادگیری یکسری اصول تکراری کنند.

دولت‌ها باید دانش‌آموزان را از همان ابتدا طوری تربیت کنند که همواره سوالات درست و صحیح در رابطه با شرایط موجود بپرسند. دانش‌آموزان باید با تفکر انتقادی و توانایی پاسخگویی مبتنی بر استدلال رشد کنند نه کسانی که همواره نمره قبولی از حقایق اثبات شده می‌گیرند. بنابراین آن‌چه می‌تواند آبستن تحقق آرزوهای یک شهر و نهایتا کشور باشد پایه‌ریزی سیستم آموزشی نیازسنج و پیگیر برای حل مسائل است. اگر بهتین امکانات در اختیار دانش‌آموزان باشد اما آن‌ها ندانند و نخواهند که از امکانات برای حل مسائل و مشکلات استفاده کنند، سیستم آموزشی عملا در توسعه کشور عقیم خواهد بود.

منبع:

https://www.forbes.com/sites/sebastienturbot/2018/01/29/how-to-raise-a-wise-generation-for-new-cities/#2da2225354c0

چگونه کودکم را به درس خواندن علاقه مند کنم؟

۱ – زمان خاصی را برای رفتن كودك به بستر تعیین كنید

شب ها زودتر كودكان را به بستر بفرستید. كودكان باید قبل از رفتن به مدرسه آمادگی كامل داشته باشند و این وظیفه برعهده والدین آنهاست.
۲ – وداع را كوتاه كنید

صبح ها زودتر از خانه خارج شوید تا كودكان برای رسیدن به مدرسه استرس نداشته باشند. هنگام جدایی، كودك خود را به گرمی در آغوش بگیرید و ببوسید و سپس بلافاصله مدرسه را ترك كنید.

بیشتر كودكان از وداع های طولانی ناراحت می شوند. نگران نباشید معلم ها به خوبی می دانند كه چگونه كودكان را آرام كنند. یادتان باشد كودكان به ندرت پس از جدا شدن از والدین شان، به گریه كردن ادامه می دهند.

اگر هنگام وداع قاطعیت داشته باشید فرزندتان «استقلال» را یاد می گیرد. وداع زمان مناسبی برای حرف زدن با معلم ها نیست. این كار را به زمان بهتری موكول كنید، زمانی كه بتوانید با آرامش به مذاكره بپردازید.

۳ – از كلاس فرزندتان دیدن كنید

با آموزگار فرزندتان صحبت كنید و از او اجازه بگیرید ساعاتی را در كلاس درس بگذرانید.

با این كار والدین كلاس درس را از نگاه فرزندشان و معلم او می بینند. در ضمن كودكان متوجه می شوند كه والدین به سرنوشت آنها اهمیت می دهند و نگران شان هستند.

۴ – در فعالیت های مدرسه شركت كنید

برای انجام كارهای مدرسه داوطلب شوید. این كار به سود مدرسه است و مهم تر از آن به كودكان نشان می دهد كه تحصیل مقوله ای ارزشمند می باشد.

۵ – لباس های مناسبی برای فرزند خود در نظر بگیرید

اگر مدرسه فرزندتان اونیفورم خاصی ندارد لباس های مناسبی برای او در نظر بگیرید. لباس های تنگ یا بدن نما ابداً توصیه نمی شود. كودكان باید متوجه این مسئله شوند كه مدرسه جای خودنمایی نیست و در آنجا فقط باید به تحصیل فكر كنند. لباس ها و كفش هایی را انتخاب كنید كه كودك در آنها احساس راحتی كند.

۶ – مراقب وسایلی كه كودكان به مدرسه می برند باشید

اجازه ندهید فرزندتان اسباب بازی، بازی های ویدیوئی، وسایل الكترونیكی، و… را به مدرسه ببرد در غیر این صورت نمی تواند بر روی یادگیری تمركز كند. به والدین توصیه می شود محتویات كیف فرزند خود را بررسی كنند.

۷ – در صورت لزوم به عنوان وكیل فرزند خود وارد عمل شوید

نخستین وظیفه والدین این است كه در انتخاب مدرسه فرزند خود دقت كنند. یك آموزگار خوب می تواند بسیاری از مشكلات را به شیوه ای حرفه ای و ماهرانه حل كند. البته گاهی لازم است والدین وارد عمل شوند. در این مواقع آنها باید به حرف های كودك و آموزگار خود به دقت گوش دهند و به دنبال یك راه حل فوری نباشند.

۸ – برای فرزند خود فضای مناسبی برای انجام تكالیف مدرسه فراهم كنید

هر روز از فرزند خود بپرسید كه باید چه تكالیفی را انجام دهد. محیطی آرام را برای او در نظر بگیرید تا بتواند تكالیف خود را به خوبی انجام دهد.

در صورت لزوم به راهنمایی فرزندتان بپردازید و از انجام تكالیف او مطمئن شوید. خواندن- برای بچه ها یا به همراه آنها- باید بخشی از برنامه شبانه باشد. شما می توانید برای كودكان كم سن و سال كتاب بخوانید.

كودكان بزرگ تر نیز می توانند گاهی كتاب بخوانند و گاهی به كتاب خواندن شما گوش دهند.

شما باید عشق به مطالعه را در فرزندتان نهادینه كنید.

اگر هر شب قبل از خواب برای كودكان كتاب بخوانید آنها قوه تخیل خود را به كار می اندازند و انگیزه زیادی برای خواندن پیدا می كنند.

۹ – كودكان بیمار باید در خانه بمانند

در صورت مشاهده هرگونه علائم بیماری های مسری از فرستادن كودك به مدرسه خودداری كنید. بهتر است در این مورد با مسئولین مدرسه هماهنگ باشید ولی معمولا آبریزش از بینی، حالت تهوع و بیرون روی علائمی هستند كه با مشاهده آنها كودك را باید در خانه نگه دارید. اگر والدین بیشتر مراقب باشند مدارس محیط سالم تری خواهند داشت.

از این امر مطمئن شوید كه اولیای مدرسه شماره تلفن های شما را در اختیار دارند. در ضمن اگر كودكان شماره تلفن پدر و مادر خود را به خاطر بسپارند احساس امنیت بیشتری خواهند كرد.

۱۰ – خوراكی های سالم و مغذی را برای فرزندتان آماده كنید

خوراكی های حاوی پروتئین و كربوهیدرات های پیچیده مثل هویج، پنیر، كلوچه خشك، آب میوه طبیعی، بوقلمون و میوه گزینه های بسیار خوبی هستند و انرژی مورد نیاز فرزندتان را فراهم می كنند.

۱۱ – هنگام شام فرصت خوبی برای حرف زدن اعضای خانواده است

زمانی كه اعضای خانواده بر سر سفره شام می نشینند فرصت خوبی است كه والدین و كودكان در مورد روزی كه گذرانده اند با یكدیگر حرف بزنند. والدین می توانند درباره مدرسه و مسائلی كه برای فرزندشان پیش آمده از او سؤال كنند. باید هنگام صرف شام فضای گرم و صمیمانه ای حاكم باشد به طوری كه اعضای خانواده احساس كنند پس از گذراندن روزی پرمشغله یك پناهگاه امن در انتظار آنان است.

توصیه های پایانی :

والدین نباید ترسی از معلم ها و

اولیای مدرسه داشته باشند بلكه باید بتوانند به راحتی با آنها در مورد نگرانی های شان حرف بزنند.

والدین باید خود را با سیاست های مدرسه هماهنگ كنند.

با به كار بستن توصیه های فوق والدین می توانند نقش مهمی در روند تحصیل فرزند خود ایفا كنند و در ضمن كودكان به درس خواندن ترغیب می شوند و به نتایج بهتری دست خواهند یافت.

والدین نباید از یاد ببرند كه هر چند كودك در دوران تحصیلی خود با معلم های زیادی سر و كار خواهد داشت ولی خود آنها برای او تأثیرگذارترین الگو خواهند بود.