فضاپیمایی برای نابودسازی سیارک بنو

احتمال کمی وجود دارد که یک سیارک در سال ۲۱۳۵ به زمین برخورد کند. دانشمندان می‌خواهند فضاپیمایی طراحی کنند که این سیارک را نابود کند.

دانشمندان ناسا برنامه‌ای برای نابودسازی سیارکی دارند که به احتمال ۱ در ۲۷۰۰ در ۲۱ سپتامبر سال ۲۱۳۵ به زمین برخورد می‌کند. این سیارک که بنو (Bennu) نام دارد، در حال حاضر در فاصله‌ی حدود ۵۴ میلیون مایلی (۸۴ میلیون کیلومتری) زمین به دور خورشید می‌چرخد. این سیارک که حدود ۴۸۷ متر پهنا و ۲۷ میلیارد کیلوگرم وزن دارد، احتملا به زمین برخورد نخواهد کرد. اما در ذات دولت ایالات متحده نیست که یک تهدید بالقوه (مهم نیست که چقدر بعید باشد) را نادیده بگیرد.

ناسا، سازمان ملی امنیت هسته‌ای آمریکا (NNSA) و دو آزمایشگاه سلاح‌های در وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا، با همکاری هم فضاپیمایی را طراحی خواهند کرد که می‌تواند، در صورت نزدیک شدن سیارک بنو آن را منفجر کند.

به گزارش Buzzfeed News، ماموریت برنامه‌ی هامر (HAMMER)، می‌تواند از یکی از دو تاکتیک برای مبارزه با سیارک استفاده کند. اگر یک سیارک به‌اندازه‌ی کافی کوچک باشد، هامر (HAMMER) از ابزار  ۸/۸  تنی استفاده می‌کند تا این سیارک را خٌرد کند. اما اگر سیارک بیش از حد بزرگ باشد، فضاپیما به جای آن از یک دستگاه هسته‌ای برای منفجر کردن آن استفاده می‌کند.

با وجودی که احتمال کمی وجود دارد که سیارک بنو به زمین برخورد کند، ناسا نمی‌خواهد در مورد یک تهدید بالقوه ریسک کند

دیوید دیربورن فیزیکدانی از آزمایشگاه ملی لورنس لیورمور حتی به Buzzfeed News  گفته است که هامر می‌تواند، در مقابل سیارک قرار بگیرد تا سرعت آن را کم کرده یا مسیر آن را تغییر دهد. ایده هامر به سال ۲۰۱۰ برمی‌گردد. زمانی که گزارشی در مورد محافظت سیاره در مقابل اشیاء نزدیک زمین (NEOs) در Acta Astronautica منتشر شد.

دیربورن گفت:

دو پاسخ واقع‌گرایانه‌ای که در نظر گرفته شده‌اند، عبارتند از: استفاده از یک فضاپیما به عنوان یک ابزار تاثیرگذار  یا یک حامل انفجاری هسته‌ای برای انحراف سیارک.

متاسفانه، این فضاپیما ممکن است که هیچ‌وقت ساخته نشود. دانشمندان ناسا تصمیم گرفته‌اند که هزینه‌ی پروژه را کاهش دهند. ماموریت اخیر اسیریس-رکس ناسا، در حال حاضر در راه بنو است و هزینه‌ای بالغ بر ۸۰۰ میلیون دلار در برداشته است، بنابراین بودجه، احتمالا مانع جدی برای تایید طرح هامر خواهد بود.

دانشمندان قرار است که طرح خود را در ماه مه ۲۰۱۸ در کارگاه اختلالات فاجعه‌بار در منظومه شمسی (CD9) در ژاپن ارائه کنند. اما حتی اگر ناسا و شرکایش برای به جلو بردن این پروژه چراغ سبز دریافت کنند.  سیارک بنو تنها ۰.۰۰۰۳ درصد شانس برای برخورد به زمین دارد. آماده‌سازی، به خصوص اگر احتمال برخورد سیارک با زمین وجود داشته باشد، ضروری است. اما بعید است که این سیارک بتواند، سناریویی آخرزمانی به مانند فیلم آرماگدون (۱۹۹۸) به وجود بیاورد!

منبع : زومیت
نتیجه پژوهشی جدید: زمان پیش از بیگ بنگ هم وجود داشته است

گروهی از پژوهشگران با استفاده از معادلات مشهور اینشتین و با لحاظ کردن چند فرض محتمل در آن‌ها، به بازسازی یا شاکله‌بندی مجدد از ساعت کلی جهان هستی پرداخته‌اند و در بررسی‌های خود به این نتیجه رسیده‌اند که جهان هستی به آن صورتی که ما گاهی در ذهن خود می‌پرورانیم، دارای نقطه‌ی آغاز نیست. این پژوهش می‌تواند ما را به نوعی برداشت جدید از آغاز و پیدایش در یک فضای متفاوت سوق دهد.

 ما برای درک دقیق همه‌ی موارد و باورهای ریز و درشتی که در مورد بیگ‌بنگ وجود دارد، باید کمی به عقب برگردیم و مروری بر یافته‌های قبلی داشته باشیم تا بدانیم چرا فیزیکدانان باور دارند که شاید پدیده‌ی انفجار بزرگ، سرآغاز همه‌ چیز نبوده است.

 حدود ۹۰ سال پیش، یک اخترشناس بلژیکی به نام ژرژ لومتر پیشنهاد کرد که تغییرات مشاهده‌شده در نور کهکشان‌های دوردست نشان‌دهنده‌ی در حال گسترش بودن جهان ما است. در واقع می‌توانیم چنین بیان کنیم: اگر کیهان در حال بزرگ‌تر شدن است؛ پس در گذشته همواره کوچک‌تر از اندازه‌ی فعلی بوده است.

با همین روال ساعت خود را به زمانی بسیار بسیار دورتر برمی‌گرداریم؛ به ۱۳.۸ میلیارد سال پیش. در اینجا به نقطه‌ای می‌رسیم که فضا باید به یک حجم باورنکردنی محدود شود. این همان حالتی است که به‌عنوان تکینگی شناخته می‌شود. استفان هاوکینگ یک بار در سخنرانی خود درباره‌ی آغاز زمان چنین توضیح داد:

 در زمان این انفجار بزرگ، همه چیز در جهان هستی در مرحله‌ی ابتدایی و با میزان تراکم بی‌نهایت بوده است.

 فیزیکدانان از مدل‌های پرشماری برای توصیف تهی بودن فضای خالی استفاده می‌کنند. قانون نسبیت عام اینشتین یکی از آن‌ها است و گرانش در آن وابسته به هندسه‌ی پارچه‌ی نهانی جهان هستی نشان داده می‌شود.

 در نظریه‌های پیشنهادشده توسط هاوکینگ و راجر پنروز ریاضیدان، ادعا می‌شود که راه‌های موجود برای حل معادلات نسبیت عام در یک مقیاس بی‌نهایت محدود (درست مانند آنچه در تکینگی رخ می‌دهد) ناقص هستند. در نگرش متداول معمولا گفته می‌شود که فیزیک و قوانین آن در شرایط تکینگی شکست می‌خورند و ما با آمیزه‌ای از گمانه‌زنی‌هایی تنها خواهیم ماند که برای حل و واکاوی‌شان نمی‌توانیم به‌طور تمام‌و‌کمال به فیزیک امیدوار باشیم.

هاوکینگ چندی پیش در مصاحبه‌ای با نیل دگراس تایسون، ماهیت ابعاد فضازمان در بیگ‌بنگ را با قطب جنوب هم‌ارز دانست. او گفت:

ما در قطب جنوب، جنوب نداریم؛ همانطور که پیش از بیگ‌بنگ هم چیزی وجود نداشته است.

 اما سایر فیزیکدانان استدلال کرده‌اند که چیزی فراتر از بیگ بنگ هم وجود دارد. برخی پیشنهاد می‌کنند که یک جهان آینه‌مانند یا قرینه در طرف دیگر وجود دارد؛ جایی که در آن زمان به عقب حرکت می‌کند. شماری دیگر در استدلال‌های خود از نظریه‌ی جهش بزرگ دفاع می‌کنند.

 تیم. آ. کوسلاوسکی، فلاویو مرکاتی و دیوید اسلوان فیزیکدانانی هستند که با استفاده از رویکردی متفاوت، به مدل جدیدی رسیده‌اند؛ مدلی که نشان می‌دهد فروپاشی قوانین فیزیک از وجود یک تناقض در خاصیت‌های تعیین‌شده توسط نسبیت عام، در یک نقطه‌ی زمانی خاص ناشی می‌شود. البته در این نظریه تصریح نشده است آن جهانی که ما امروزه مشاهده می‌کنیم، برای نخستین بار چگونه به آن نقطه رسیده است. پژوهشگران با تکیه بر یک مسئله‌ی تکینگی، مدل فعلی فضای در حال جمع شدن (Shrinking space) را با تفکیک خود نقشه‌ی فضازمان از محتویات آن، دوباره تفسیر کردند. اسلوان فیزیکدان از دانشگاه آکسفورد می‌گوید:

 تمام عبارات مسئله‌ساز، در هنگام کار روی رفتار کمیت‌های تعیین‌کننده‌ی چگونگی پدیداری جهان هستی از بطن خود و در مراحل اولیه، نامرتبط می‌نمایند.

 دستاورد اخیر توضیحی از بیگ‌بنگ ارائه می‌دهد که با استناد به آن، علم فیزیک و دانسته‌های ما از آن حتی در صورت تغییر حالت اصلی نیز بی‌کم‌وکاست باقی خواهد ماند.

گروه پژوهشی برای توصیف آن حالت، به‌جای عبارت تکینگی، از تعبیر نقطه‌ی جانوس استفاده کرده‌اند. این عبارت از نام یکی از خدایان رم باستان گرفته شده است. جانوس اسطوره‌ای با دو چهره بود. هنگامی که ما زمان را دوباره تنظیم می‌کنیم یا به‌ تعبیری برمی‌گردانیم، موقعیت‌ها و مقیاس‌های نسبی پدیده‌هایی که جهان را تشکیل می‌دهند، به‌طور مؤثری به‌صورت یک پنکیک دوبعدی در می‌آیند. این پنکیک با عبور از نقطه‌ی جانوس، دوباره تبدیل به یک پدیده‌ی سه‌بعدی می‌شود.

 بیان دقیق اینکه جمله‌ی فوق در فیزیک به چه مفهومی است و از نظر فیزیکی دقیقا چه اتفاقی رخ می‌دهد دشوار است. اما پژوهشگران معتقدند که آن روند می‌تواند پیامدهای عمیقی در تقارن فیزیک ذرات داشته باشد؛ تاجایی که شاید حتی یک جهان مبتنی بر پادماده را به‌ وجود آورد. ایده‌ی وجود یک جهان آینه‌ای خبر جدیدی نیست؛ اما رویکردی که پژوهشگران برای بررسی مسئله‌ی تکینگی به این شیوه‌ی خاص در پیش گرفته‌اند، کاملا نوین است. اسلوان می‌گوید:

ما هیچ اصل جدیدی معرفی نمی‌کنیم و هیچ تغییری در نظریه‌ی نسبیت عام انیشتین ارائه نمی‌دهیم؛ تنها با تفسیر آن در موضوعات مختلف کار می‌کنیم.

 بدون شک این بحث در آینده بالاتر هم خواهد گرفت. چه کسی می‌داند؟ شاید یک بحث مشابه بین دانشمندان جهان آینه‌ای در آن سوی نقطه‌ی جانوس در جریان باشد.

 دستاوردهای این پژوهش در Physics Letters B منتشر شده است.

منبع : زومیت
سفر ابدی سفیر علم

به گزارش ایسنا، استیون ویلیام هاوکینگ، استاد دانشگاه کمبریج و یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های علمی جهان که او را “سفیر علم نزد افراد عادی” می‌نامند، پس از سال‌ها غلبه بر بیماری لاعلاج اسکروز جانبی آمیو تروفیک، صبح روز چهاردهم مارس ۲۰۱۸ در ۷۶ سالگی در منزلش واقع در کمبریج درگذشت.

استیون هاوکینگ، فیزیکدان مشهور انگلیسی، هشتم ژانویه سال ۱۹۴۲ مصادف با سیصدمین سالگرد مرگ “گالیله”، دانشمند و مخترع سرشناس ایتالیایی در شهر دانشگاهی آکسفورد انگلستان زاده شد و سپس وی در روز چهاردهم مارس مصادف با زادروز  “آلبرت اینشتین”، شناخته‌شده‌ترین فیزیک‌دان قرن بیستم و تدوین‌کننده نظریه نسبیت، در سن ۷۶ سالگی چشم از جهان فروبست.

پدر و مادر وی از طبقه متوسط بودند و زندگی ساده در خانه‌ای شلوغ و فرسوده اما مملو از کتاب، داشتند. فرانک پدر خانواده پزشک متخصص در بیماری‌های مناطق گرمسیری بود و به همین جهت نیمی از سال را به سفرهای پژوهشی در مناطق آفریقایی می‌گذراند.

استیون هاوکینگ در ۱۷ سالگی به کالج دانشگاه آکسفورد وارد شد تا در آنجا به تحصیل علوم طبیعی، با تأکید بر فیزیک بپردازد. او از همان زمان به اخترفیزیک و کیهان‌شناسی علاقه‌مند شد زیرا در خود کنجکاوی شدیدی می‌یافت که به رمز و راز ستارگان و آغاز و انجام کیهان پی ببرد.

در سال آخر تحصیل هاوکینگ در آکسفورد در پاگرد پله‌ها زمین‌خورد و سرش به زمین اصابت کرده بود. در نتیجه، اندکی حافظه‌اش را از دست داده بود.

او به بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک مبتلا بود که یک نوع نادر از بیماری نورون حرکتی است و بخشی از نخاع و مغز و سیستم عصبی را مورد حمله قرار می‌دهد. این بیماری در سال ۱۹۶۳ زمانیکه او ۲۲ ساله بود، در وی تشخیص داده شد. در آن سال پزشکان به وی اعلام کردند که او دو سال بیشتر زنده نخواهد ماند.

وی که به دلیل ابتلا به بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک امکان تحرک نداشت، از سیستم جدیدی که با استفاده از هوش مصنوعی تولید شده بود برای صحبت کردن استفاده می‌کرد. تکنولوژی هوش مصنوعی می‌دانست که پروفسور هاوکینگ به چه می‌اندیشد و بر این اساس واژه‌ای را پیشنهاد می‌داد که این دانشمند قصد استفاده از آن را داشت.

وی زمانی درباره‌ی سلامتی خود گفت: زمانی که نخستین بار بیماری من، ALS تشخیص داده شد، دو سال زمان برای زندگی کردن داشتم. حالا با گذشت ۴۵ سال از آن زمان، همچنان حال من خوب است.

هاوکینگ در سن بیست و سه سالگی، کار برای دریافت دکتری تخصصی را آغاز کرد، و در ژوئیه‌ همان سال با جین وایلد ازدواج کرد. در سال ۱۹۶۷ اولین فرزند پسر این زوج، رابرت و در سال ۱۹۷۰ دخترشان بنام لوسی بدنیا آمد. فرزند سوم آنها بنام تیموتی نیز در سال ۱۹۷۹ متولد شد. زندگی مشترک این دو تا سال ۱۹۹۰ ادامه داشت.

در پی درگذشت استیون هاوکینگ فرزندان او در بیانه‌ای نوشتند: امروز از اینکه پدر عزیزمان درگذشته به نهایت غمگین هستیم. او یک دانشمند بزرگ و یک مرد فوق‌العاده بود که آثار و میراثش برای سال‌های طولانی زنده خواهد بود. آنها شهامت و پشتکار پدرشان را ستودند و نوشتند که نبوغ و شوخ طبعی‌اش، الهام بخش بسیاری در سراسر جهان بود.

کتابهای استیون هاوکینگ

در طول این سال‌ها، استیون هاوکینگ ۱۵ کتاب را به چاپ رسانده است که یکی از آنها کتاب” طرح بزرگ”(Grand Design) بود، که در اواخر سال ۲۰۱۰ به چاپ رسید. استیون کتاب طرح بزرگ را با همکاری “لئونارد ملودینو” منتشر کرد. این کتاب پس از چند روز به یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های آمازون تبدیل شد.

همچنین کتاب “تاریخچه زمان” در سال ۱۹۸۸ منتشر شد، این کتاب که به دستاوردهای جدید در زمینه فضا، زمان و سیاهچاله می‌پرداخت، کیهان شناسی را به عامه مردم معرفی کرد و بیش از ۱۰ میلیون نسخه از آن فروخته شد.

کتاب «نظریه‌ای برای همه چیز» (آغاز و فرجام جهان هستی) اثر استیون هاوکینگ هفت گفتار ارائه داده است که همه چیز را از «مهبانگ»(انفجار بزرگ) تا سیاه‌چاله‌ها و نظریه ریسمان دربرمی‌گیرد. هاوکینگ سخن خود را با تاریخچه‌ای از اندیشه‌ها و انگاره‌ها درباره جهان آغاز می‌کند، که از باور ارسطو به گرد بودن زمین تا کشف هابل در ۲۳۰۰ سال بعد درباره جهان در حال گسترش را دربرمی‌گیرد.

زمانیکه هاوکینگ دانشجوی کارشناسی ارشد بود، پژوهش در زمینه “تکینگی کیهانی” را آغاز کرد. تکینگی‌های کیهانی نقاطی در فضا هستند که حجم‌شان صفر و شدت گرانش در آنها بی نهایت است. نظریه نسبیت عام، وجود چنین پدیده ای را پیش‌بینی می‌کند، هاوکینگ در این زمینه از نظریه “راجر پنروز” الهام گرفت که بیان می‌کند در مرکز هر سیاهچاله‌ای، یک تکینگی وجود دارد. هاوکینگ، با گرفتن همین مفهوم و اعمال آن در مورد کل جهان به این نتیجه رسید که جهان باید طی چنین تکنیگی آغاز شده باشد ما این تکینگی را با نام “انفجار بزرگ” می‌شناسیم.

استیون در سال ۱۹۷۴ با انتشار مقاله‌ای نشان داد که وجود اثرات کوانتومی در اطراف سیاهچاله به گسیل تابش که بعدها “تابش هاوکینگ” نام گرفت، انقباض و در نهایت انفجار آن منجر می‌شود. دانشمندان تاکنون نتوانستند گسیل تابش و انفجاری را از سیاهچاله تشخیص دهند اما همچنان مشغول بررسی ارتباط نظری بین ترمودینامیک، نظریه کوانتومی و گرانش هستند که هاوکینگ بین آنها برقرار کرده است. شاید این ارتباط برای ابداع دستیابی به نظریه نهایی “همه چیز” (Theory of everything( یک نظریه‌ فرضی در فیزیک نظری که به بیان رابطهٔ همهٔ پدیده‌های فیزیکی با یکدیگر می‌پردازد، بسیار مهم و ضروری باشد.

افتخارات و جوایز

هاوکینگ، در طول زندگی حرفه‌ای خود در شاخه فیزیک، موفق به کسب مجموعه‌ای فوق‌العاده از جوایز و افتخارات متعدد شده است. در سال ۱۹۸۰ هاوکینگ رتبه “فرمانده امپراتوری بریتانیا” را دریافت کرد که در انگلستان این مقام تنها قدمی با “شوالیه” شدن فاصله دارد. او همچنین نشان افتخاری را به دلیل به رسمیت شناختن خدمات ملی خود دریافت کرد. در سال ۱۹۷۴ او به آکادمی سلطنتی علوم انگلستان ملحق شد و یک سال بعد پاپ پل ششم به او و راجر پنرز مدال طلای “علوم پیوس ششم” را اعطا کرد.

او همچنین از انجمن سلطنتی، مدال‌های آلبرت اینشتین و هاگز را نیز دریافت کرد. هاوکینگ در جهان آکادمیک تا اندازه‌ای درخشید که توانست در سال ۱۹۷۹ کرسی استادی “لوکاسی” ریاضیات را در دانشگاه کمبریج انگلستان کسب کند، جایگاهی که وی برای ۳۰ سال بعد آن را حفظ کرد. تاریخچه این سمت معتبر به سال ۱۶۶۳ برمی‌گردد و دومین کسی که موفق به کسب این مقام شد، کسی نبود جز ایزاک نیوتن.

در سال ۱۹۹۳ در یک قسمت از سریال “پیشتازان فضا نسل بعد” (Star Trek: The Next Generation) حاضر شد.

در سال ۲۰۰۶ برای اولین بار نگرانی‌های خود درباره خطرهایی که انسان را تهدید می‌کند، بیان کرد و هشدار داد. همچنین دو سال پیش استیون هاوکینگ گفت: کمال هوش مصنوعی یعنی زوال بشر. به باور پروفسور هاوکینگ، چنین پیشرفتی می‌تواند بیماری و فقر را از بین ببرد، حتی معضل تغییرات اقلیمی زمین را حل کند. در عین حال می‌تواند چیزهایی بیافریند که ما دوست نداشته باشیم: سلاح‌های خودمختار، بحران‌های اقتصادی، یا ماشین‌هایی که اراده داشته باشند و جلوی بشر بایستند.

تجربه گرانش صفر

هاوکینگ در سال ۲۰۰۷ در سن ۶۵ سالگی گام مهمی در جهت سفر به فضا برداشت. در هنگام بازدید از مرکز فضایی کندی در فلوریدا، او فرصتی را برای محیط بدون گرانش تجربه کرد و صندلی چرخدار خود را با توجه به جاذبه صفر شناور نماید. این خدمات شامل یک هواپیمای سواری بود که در آن صعود و فرودهای ناگهانی و پُرشیب آن به سرنشینان اجازه تجربه بی‌وزنی در پرواز را برای چند بار که هر کدام حدود ۲۵ ثانیه دوام داشتند، می‌داد. هاوکینگ که پس از دهه‌ها توانست از صندلی چرخدار خود جدا شود، حتی قادر به اجرای پشتک‌های ژیمناستیکی شد.

او در بیانیه‌ای در سال ۲۰۰۷ گفت: زندگی روی زمین در معرض خطر فزاینده‌ای از جمله بروز ناگهانی گرمایش جهانی، جنگ هسته‌ای، یک ویروس مهندسی شده ژنتیکی و دیگر خطرات است. من فکر می‌کنم که اگر انسان به فضا نرود هیچ آینده‌ای ندارد.

با توجه به همه فعالیت‌های هاوکینگ در زمینه کیهان‌شناسی، قابل درک است که مردم علاقمند به نظریه‌های وی در مورد امکان وجود زندگی بیگانگان فضایی باشند. در طول جشن سالگرد ۵۰ سالگی ناسا در سال ۲۰۰۸، از هاوکینگ برای سخنرانی دعوت به عمل آمد و او در این سخنرانی به عقاید خود اشاره کرده بود.

او بیان کرده بود که با توجه به وسعت جهان می‌تواند امکان وجود زندگی بیگانگان در جایی از این جهان وجود داشته باشد و ممکن است این نوع حیات بسیار ساده و یا حتی هوشمندانه باشد. هاوکینگ گفت: زندگی ابتدایی بسیار محتمل‌تر و فراوان است و حیات هوشمندانه کمی نادرتر و از واقعیت به دور است و برخی می‌گویند که حیات هوشمندانه هنوز بر روی زمین نیز شکل نگرفته است.

در سال ۲۰۰۹ به هاوکینگ بالاترین افتخار غیرنظامی ایالات متحده یا همان مدال “آزادی ریاست جمهوری” اهدا شد. در مجموع هاوکینگ به حداقل ۱۲ درجه افتخاری نائل شد. با این حال نام او هنوز در بین گیرندگان جایزه نوبل ثبت نشده است.

در سال ۲۰۱۰ “شبکه دیسکاوری” مستند ۳ قسمتی با عنوان “پیش به سوی جهان، همراه با استیون هاوکینگ” را پخش کرد. این مستند درباره مباحثی مانند فرازمینی‌ها، سفر در زمان و جهان بود.

ساخته شدن فیلمی از زندگی هاوکینگ

در سال ۲۰۱۴ فیلم “نظریه همه چیز” (The Theory of Everything)) فیلمی در سبک درام و زندگی‌نامه‌ای به کارگردانی جیمز مارش است. آنتونی مک‌کارتن فیلم‌نامهٔ این فیلم را بر پایهٔ کتاب “سفر به بی‌نهایت: زندگی من با استیون” نوشتهٔ “جین وایلد هاوکینگ”، همسر استیون هاوکینگ نگاشته‌ است. ” ادی ردمین” نقش هاوکینگ را در این فیلم بازی کرد. این فیلم برنده چندین جایزه از جشنواره‌های بین‌المللی شد.

نظریه مِه‌بانگ  یابیگ‌بنگ مدل کیهان شناسی پذیرفته‌شده جهان، از کهن‌ترین دوران شناخته شده و تکامل آن در مقیاس بزرگ است. این نظریه بیان می‌کند که گیتی از یک وضعیت بسیار چگال(متراکم) نخستین آغاز شده و در گذر زمان انبساط  یافته‌ است. این نظریه طیف گسترده‌ای از پدیده‌های مشاهده‌ شده را به خوبی توضیح می‌دهد. از جمله این پدیده‌ها می‌توان به فراوانی عناصر سبک اولیه، تابش زمینه کیهانی، ساختار بزرگ مقیاس و قانون هابل اشاره نمود.

استیون هاوکینگ، نظرات خود را در باب اتفاقاتی که قبل از انفجار بزرگ رخ داده است، در یک برنامه تلویزیونی که در شبکه “نشنال جئوگرافیک” پخش می‌شد، بیان کرد.

او ادعا کرد که می‌داند قبل از انفجار بزرگ(بیگ بنگ) چه اتفاقی افتاده است.

هاوکینگ گفت: بُعد زمان قبل از بیگ‌بنگ به شکلی که اکنون وجود دارد، نبوده است و به شکل متفاوتی وجود داشته است.

شرایط مرزی جهان به گونه‌ای بوده است که مرزی نداشته است. به لحاظ نظری، فضا-زمان اقلیدسی، مانند سطح زمین یک سطح بسته بدون پایان است. می‌توان تصور کرد که زمان خیالی و واقعی در قطب جنوب شروع شده است، که یک نقطه صاف از فضا-زمان است که قوانین طبیعی فیزیک در آن صدق می‌کند. هیچ چیز در جنوب قطب جنوب وجود نداشته است، بنابراین هیچ چیز قبل از انفجار بزرگ وجود نداشته است.

او گفت که زمان در حالت خمیده(منحنی) در فوم کوانتومی تقریبا بی‌نهایت کوچک از تکینگی قبل از انفجار بزرگ وجود داشته است. زمان در طول یکی دیگر از ابعاد پیچیده شده بود و همیشه به هیچ نزدیک‌ بوده، اما تبدیل به هیچ نشده است. به طور خلاصه، با توجه به سخنان هاوکینگ، هرگز بیگ‌بنگ چیزی را از عدم تولید نکرده است. این موضوع فقط از دیدگاه انسان خیلی پیچیده به نظر می‌رسید.

دریافت پیشنهاد سفر به فضا

در سال ۲۰۱۷ ، سر ریچارد برنسون، میلیارد بریتانیایی و مدیر خطوط هوایی ویرجین آتلانتیک، به استیون هاوکینگ، از برجسته‌ترین کیهان‌شناسان جهان پیشنهاد داد که با فضاپیمای «ویرجین گلکتیک» او به سفری فضایی برود.

پروفسور هاوکینگ که به خاطر محدودیت‌های جسمی ناشی از بیماری ALS از هرگونه تحرکی عاجز بود، گفت، هرگز گمان نمی‌کرده که رویای سفر به فضا برایش محقق شود. وی اظهار کرد که بی‌درنگ به دعوت ریچارد برنسون پاسخ مثبت داده بود.

ویرجین گلکتیک که کمپانی سفرهای فضایی ریچارد برنسون است، قصد داشت از سال ۲۰۰۹ امکان پروازهای تجاری به فضا را فراهم کند، اما در مواجهه با رشته‌ای از رویدادهای چالش‌برانگیز، برنامه سفرهای فضایی‌اش تا امروز به تعویق افتاد. فضاپیماهای ویرجین گلتیک که بازیافت‌پذیرند، برای بردن هشت نفر به فضا طراحی شده‌اند که دو تن از آنها هدایت فضاپیما را بر عهده دارند.

ریچارد برنسون گفت: این هدیه از سر عشق و احترامی است که به هاوکینگ و خدمات ارزشمندش به علم و انسانیت دارم، پروفسور هاوکینگ نابغه‌ای است که چشم‌های ما را به عجایب بزرگی در پهنه هستی و کیهان گشود. ستایش من از او و شخصیت‌اش بی‌کران است.

سفر فضایی استیون هاوکینگ به دانشمندان این امکان را می‌داد که برای نخستین بار تاثیرات بیماری ALS و کارکردش در گرانش صفر و خلاء فضا را هم بررسی کنند. استیون هاوکینگ پیش از این در مصاحبه‌ای گفته بود که سه فرزندش خوشی‌های بی‌پایانی به زندگی‌اش آورده‌اند و تنها چیزی که می‌تواند او را خوشحال‌تر از همیشه کند تحقق یک سفر فضایی است.

نظرات درباره غیرقابل سکونت شدن زمین

ماه نوامبر سال ۲۰۱۶، پروفسور هاوکینگ در اظهارات خود موضع محتاطانه­‌تری پیش گرفت و هشدار داد که انسان­ ها نخواهند توانست بیش از هزار سال دیگر روی زمین دوام بیاورند.

وی گفت: چون زمین طی یک قرن آینده وضعیت ناخوشایندی به خود خواهد دید، نسل­‌های آینده باید به دنبال مکانی جدید در فضا برای زندگی باشند.

استیون هاوکینگ معتقد بود به دلیل برخورد سیارک­‌ها، بیماری­‌های همه­‌گیر، ازدیاد بیش از حد جمعیت و تغییرات آب و هوایی، زندگی بر روی زمین در معرض خطر نابودی قرار دارد.

وی طی نطقی برای دانشجویان دانشگاه هاروارد به آن­ها توصیه کرده بود به جای چشم دوختن به زمین، به ستارگان نگاه کنند.

این کیهان­‌شناس اعلام کرده بود که اگر نژاد انسان به فضا نرود، هیچ آینده­‌ای نخواهد داشت.

سال ۲۰۱۷ نیز این فیزیکدان در جشنواره علم و هنر “استارموس” در نروژ، بار دیگر هشدار خود مبنی بر وضعیت بحرانی انسان در کره زمین را تکرار و اعلام کرده بود انسان باید ظرف ۲۰۰ تا ۵۰۰ سال آینده سکونتگاهی جدید غیر از زمین برای خود بیابد. هاوکینگ از کشورهای دنیا خواسته بود در تلاش برای زنده‌کردن تفحص‌های فضایی، فضانوردانی را تا سال ۲۰۲۰ به ماه اعزام کنند.

به گفته وی، کشورها باید ظرف ۳۰ سال پایگاهی را در کره ماه ایجاد کنند و تا سال ۲۰۲۵ نیز اشخاصی را به مریخ بفرستند.

این دانشمند گفت: توزیع‌کردن انسان‌ها در فضا می‌تواند آینده بشریت را به طور کامل تغییر دهد. همچنین وجود یک برنامه فضایی بلندپروازانه، افراد جوان‌ را به حوزه‌هایی مانند کیهان‌شناسی و فیزیک نجومی علاقه‌مند خواهد کرد.

در اواخر سال ۲۰۱۷ نیز در آخرین اظهارنظر خود گفته بود که انسان‌ها تا سال ۲۶۰۰ کره زمین را به یک گلوله بزرگ آتشین تبدیل خواهند کرد.

هاوکینگ طی یک پیام ویدیویی در اجلاس Tencent WE در پکن گفته بود: مصرف بیش از حد و روزافزون انرژی باعث می‌شود زمین تا چند قرن آتی غیرقابل سکونت شود.

هاوکینگ عضوی از برنامه “Breakthrough Starshot” بود که قصد دارد فضاپیمای پرانرژی فوق‌العاده سریع بسازد که می‌تواند سیارات قابل سکونت را که ممکن است در نزدیکی ستاره آلفا قنطورس(Alpha Centauri) باشند، جستجو کند.

هاوکینگ در این رویداد گفت: چنین سیستمی می‌تواند در کمتر از یک ساعت به مریخ برسد یا طی چند روز به پلوتو برسد. در عرض کمتر از یک هفته از کاوشگر Voyager عبور کند و طی حدود بیش از ۲۰ سال به آلفا قنطورس برسد.

پروفسور هاوکینگ که برای اولین بار پایان‌نامه دکتری خود را با عنوان “خواص جهان‌های در حال بسط” در سال ۱۹۶۶ نوشته بود، برای اولین بار  آن را در اواخر سال ۲۰۱۷، در فضای اینترنت به صورت آنلاین در دسترس عموم قرار داد تا هر کسی که می‌خواهد، بخواند. هاوکینگ هدف خود را از این کار، امید به ایجاد علاقه مردم به فضا و همچنین ترویج به اشتراک‌گذاری مقالات و پایان‌نامه‌ها توسط دانشمندان و محققان اعلام کرد. وی گفت: من امیدوارم مردم در سراسر جهان از این تز الهام بگیرند تا سر خود را بالا بگیرند و به جای دیدن جلوی پایشان، گاهی هم نگاهی به ستارگان بیندازند.

وی  در پایان نامه خود چنین استدلال می‌کند که امکان ندارد هیچ کدام از کهکشان‌ها در اثر انحرافات گرانشی اولیه به وجود آمده باشند و یک مدل از تابش گرانشی و گسترش گیتی فراهم آورد که نشان می‌دهد تکامل‌های فضا-زمان اجتناب ناپذیر هستند.

رساله دکترای استیون هاوکینگ پس از آنکه در دسترس عموم قرار گرفت، بیش از دو میلیون بیننده داشت؛ رکوردی که برای یک مقاله علمی دانشگاهی کم‌سابقه توصیف شده است. به‌گزارش دانشگاه کمبریج از لحظه انتشار این رساله روز جمعه ساعت دوازه شب به‌وقت گرینویچ حدود دو میلیون بار از ۸۰۰ هزار مرورگر در سراسر جهان دیده شده است.

پایان‌نامه استیون هاوکینگ در سایت دانشگاه کمبریج به  آدرس https://www.repository.cam.ac.uk/handle/1810/251038 در دسترس است.

داستان سفر به ایران

هنرمند برجسته کشورمان “پرویز پرستویی” نیز در واکنش به مرگ استیون هاوکینگ این داستان را نقل کرد.

استیون‌ هاوکینگ هم در زلزله‌ بوئین‌زهرا گیر افتاده بود؟

استیون هاوکینگ که فوت شد در دوران دانشجویی سفری به ایران داشته است. او در خاطره‌ای از این سفر در کتابش نوشته‌ است:

در تعطیلات طولانی پس از امتحان پایانی کالج در سال ۱۹۶۲ ترتیب یک سفر کوتاه را دادم و به ایران سفر کردم. همراهم دانشجویی بود به نام جان الدر که قبلا آنجا رفته بود و زبان فارسی را می‌دانست.

با قطار به استانبول رفتیم و بعدش به شرق ترکیه نزدیک کوه آرارات. پس از آن قطار وارد محدوده شوروی می‌شد، پس مجبور شدیم سوار اتوبوسی پر از مرغ و گوسفند شویم و به تبریز و سپس به تهران برویم. در تهران، جان و من از

هم جدا شدیم و من با دانشجوی دیگری به سمت جنوب، به اصفهان، شیراز و تخت جمشید رفتم، که پایتخت پادشاهان ایران باستان بود و اسکندر آن را ویران کرد. سپس با گذر از کویر مرکزی به مشهد رسیدیم.

در راه بازگشت به خانه، من و همسفرم گرفتار زمین لرزه‌ی بوئین زهرا به بزرگی ۷٫۱ شدیم که بیش از ۱۲ هزار نفر را کشت.

من باید در نزدیکی مرکز زمین لرزه بوده باشم، ولی چون بیمار بودم و اتوبوس در جاده‌های پر دست انداز ایران بالا و پایین می‌پرید متوجه آن نشدم. چون زبان فارسی بلد نبودیم، در چند روز بعد هم که در تبریز به دلیل اسهال شدید و استخوان شکسته سینه‌ام به خاطر کوبیده شدن به صندلی جلویی اتوبوس ماندگار شدیم، چیزی نفهمیدم. تازه هنگامی که به استانبول رسیدیم پی بردم که چه پیش آمده.

کارت پستالی برای والدینیم فرستادم، که با نگرانی به مدت ۱۰ روز چشم انتظار خبری از من بودند. آخرین چیزی که از من شنیده بودند خبر ترک تهران به سمت منطقه‌ی مصیبت زده در روز وقوع زمین لرزه بود.

منبع : ایسنا
عبور یک ستاره از میان سیاهچاله در مرکز کهکشان

رفتارهای عجیب یک ستاره در نزدیکی حفره‌ی سیاه عظیم مرکز کهکشان، نظریه‌ی نسبیت عام اینشتین را به چالش می‌گیرد.

مدتی‌ است تلسکوپ ستاره‌شناسان در جهت ساجیتاریوس *A یا کمان ای* (*Sgr A)حفره‌ی سیاه عظیم مرکز کهکشان تنظیم شده است. دلیل این توجه وجود ستاره‌ای در نزدیکی این سیاه‌چاله است که نظریه‌ی نسبیت عام اینشتین را به چالش می‌کشد.

ستاره‌ی موسوم به S0-2 یکی از ستاره‌های دسته‌ی S است (با ستاره‌های نوع S اشتباه گرفته نشود)، که در فاصله‌ی نزدیکی پیرامون ستاره‌ی *Sgr A می‌چرخد، جرم تقریبی این سیاهچاله ۴/۳ میلیون برابر خورشید است. اما S0-2  به یک دلیل ستاره‌ای خاص به شمار می‌رود . این ستاره یکی از دو ستاره‌ای است که در مدار بیضوی خود، در نزدیک‌ترین فاصله با حفره‌ی سیاه قرار می‌گیرد؛ یعنی آثار کشش جاذبه‌ای عظیم را در هر چرخش شانزده ساله بروز می‌دهد.

عبور یک ستاره از میان سیاهچاله در مرکز کهکشان

بر اساس نسبیت عام، نور تحت تأثیر میدان جاذبه‌ای قوی یا کشیده می‌شود یا طول موج آن بلندتر می‌شود. البته مدار هم دستخوش تغییر می‌شود، گرچه تغییر مسیر آن بسیار کند است. از آنجا که S0-2 در نزدیک‌ترین فاصله یعنی ۱۷ ساعت نوری با مرکز کهکشان قرار می‌گیرد (تقریبا چهار برابر فاصله‌ی بین خورشید و نپتون)، به‌اندازه‌ی ۳ درصد سرعت نور شتاب می‌گیرد، پژوهشگران گروه مرکزی کهکشانی UCLA با دقت به بررسی این تغییرها می‌پردازند. نظریه‌ی نسبیت عام یک بار دیگر در این پدیده اثبات می‌شود.

و اکنون به‌لطف یک بررسی جدید می‌توانیم انتقال به سرخ (reshift یا جا‌به‌جایی خطوط طیفی به سمت قرمز) را اندازه‌گیری کنیم. اما یک سؤال مطرح می‌شود، اگر S0-2 یک ستاره‌ی دوگانه یا باینری باشد چه اتفاقی رخ می‌دهد؟ اگر دو ستاره وجود داشته باشند چه خواهد شد؟ این نتیجه می‌تواند اندازه‌گیری‌های آینده را پیچیده کند.

بر اساس اولین تحلیل اسپکتروسکوپی (طیف‌نمایی) روی S0-2 و بررسی احتمال وجود دو ستاره، پژوهشگرها در نهایت نتیجه گرفتند که فقط یک ستاره وجود دارد که جرم آن هم تقریبا ۱۵ برابر جرم خورشید است. اگر هم این ستاره دارای یک ستاره‌ی همراه بوده باشد نیز جرمش به‌قدری کوچک است که اثر آن به سختی رصد می‌شود. به‌گفته‌ی توآندو، نایب‌رئیس گروه مرکزی کهکشانی:

این اولین اندازه‌گیری از نوع خود به شمار می‌رود. جاذبه یکی از نیروهای طبیعی آزمایش‌شده است. نظریه‌ی اینیشتین تمام تست‌ها را تا کنون با موفقیت پشت سر گذاشته است؛ بنابراین اگر انحرافی در اندازه‌گیری وجود داشته باشد، سؤال های زیادی در مورد ماهیت جاذبه به‌وجود خواهد آمد!

S0-2 تنها به‌خاطر مفاهیم مرتبط با نسبیت جذاب نیست،  بلکه کل خوشه‌ی ستاره‌های S ویژگی‌‌های عجیبی دارند. این ستاره‌ها بسیار جوان هستند؛ یعنی باید در محیطی نزدیک به *Sgr A شکل گرفته باشند، نیروهای جزرومدی حفره‌ی سیاه در این بخش‌ها می‌توانند بخش‌های تشکیل‌دهنده‌ی ستاره را از یکدیگر جدا کنند، بنابراین نحوه‌ی شکل‌گیری آن‌ها هنوز هم به‌صورت یک راز باقی مانده است. در نتیجه شاید سازوکار دیگری برای تشکیل ستاره‌ها وجود دارد که هنوز چیزی در مورد آن نمی‌دانیم.

نحوه‌ی شکل‌گیری ستاره‌های نوع S هنوز به صورت یک راز باقی مانده است

پژوهشگرها از سال ۱۹۹۲ در حال رصد S0-2 هستند، آن‌ها موفق به رصد نزدیک‌ترین مدار آن به سیاهچاله شده‌اند. از این ستاره‌ به‌عنوان شاهدی برای وجود *Sgr A استفاده می‌شد؛ اما واسطه‌های اندازه‌گیری به‌کاررفته از حساسیت کافی برای رصد انتقال سرخ (reshift) جاذبه‌ای در نور ستاره، برخوردار نبوده‌اند

به گفته‌ی دیوید چو:

۱۶ سال است که منتظر چنین فرصتی هستیم، نسبت به رفتار ستاره در نزدیکی جاذبه‌ی حفره‌ی سیاه مضطرب هستیم. آیا S0-2 تابع نظریه‌ی نسبیت است یا قوانین فعلی فیزیک را به چالش می‌گیرد؟ هنوز برای رسیدن به پاسخ این سؤال زود است.

انتظار می‌رود S0-2 در اواسط سال ۲۰۱۸ از *Sgr A عبور کند.

منبع : زومیت
تلاش 19ساله محققان ایرانی برای بی نیازی از واردات ملکه زنبور

گروهی ازمحققان ایرانی برای بی نیازی کشور از واردات زنبور ملکه، طرحی را درجهت اصلاح نژاد زنبورعسل ایرانی به مدت ۱۹ سال اجرا کردند و موفق شدند صفات مهم نژاد ایرانی زنبور را تا حد زیادی بهبود بخشند.

طرح اصلاح نژاد زنبور عسل ایرانی از بین ۵۱۰ طرح ارائه شده از ۴۹ کشور جهان در سی و یکمین جشنواره بین المللی خوارزمی با کسب رتبه دوم طرح های کاربردی شده، بین ۱۵ طرح منتخب جشنواره قرار گرفت.
غلامحسین طهماسبی مجری این طرح اظهارداشت: این طرح ازسال ۱۳۷۷ برای حفظ زنبورعسل ایرانی به عنوان یکی از ذخایر ژنتیکی ارزشمند ایران و برای رفع نقطه ضعف ها و افزایش عملکرد این نژاد شروع شد.
قائم مقام سازمان تحقیقات،آموزش و ترویج کشاورزی ادامه داد: در این طرح پس از ایجاد جمعیت پایه از کلنی های (جمعیت) برتر زنبورداران، سالانه ۷۰۰ کلنی زنبور عسل ایرانی در شرایط یکسان مدیریتی و محیطی ارزیابی و در پایان سال ۱۰۰ کلنی مادری و ۴۰ کلنی پدری برتر از بهترین کلنی ها انتخاب و برای تاسیس نسل بعد استفاده می شوند.
وی تصریح کرد: برای انتخاب کلنی های برتر صفات رفتار بچه دهی و رفتار تهاجمی به عنوان نقطه ضعف های نژاد ایرانی در مقایسه با نژادهای برتر دنیا و صفت تولید عسل برای بهبود عملکرد این نژاد ارزیابی می شود.
رئیس انجمن زنبورعسل ایران اضافه کرد: در حال حاضر نسل پانزدهم جمعیت اصلاح شده را در اختیار داریم و اواخر زمستان ۱۳۹۶ تاسیس نسل شانزدهم را شروع کردیم.
مجری این طرح ادامه داد: از ۱۰ سال قبل ملکه های اصلاح شده در اختیار زنبورداران قرار داده و در کنار ملکه های شاهد از نظر صفات تولیدی و رفتاری مقایسه شده اند تا نقاط ضعف و قوت ملکه ها مشخص و در ادامه طرح به آنها توجه شود. نتایج مقایسه این ملکه ها در زنبورستان های بخش خصوصی استان های مختلف نشان دهنده مطلوبیت و برتری این ملکه ها است.

***وابستگی به زنبورهای عسل خارجی دلایل انجام این طرح
طهماسبی گفت: صنعت زنبورداری ما از سال های پیش از انقلاب تا سال ۱۳۶۳ از اروپا، آمریکا و استرالیا ملکه زنبور عسل وارد می کرد.
وی ادامه داد: دراوایل دهه ۷۰ طی جلساتی در وزارت جهاد سازندگی با حضور متخصصان برتر زنبور عسل ایران و پس از مشورت با بهترین دانشمندان زنبورعسل دنیا، با توجه به منطبق نبودن زنبورهای هیبریدی (متولد از دو والد مختلف) وارداتی با شرایط آب و هوایی ایران، لزوم تعویض ملکه ها پس از دو سال و امکان نداشتن استفاده از نتاج هیبریدها به دلیل تفرق صفات تصمیم گرفته شد اصلاح نژاد زنبورعسل ایرانی در دستور کار صنعت زنبورداری کشور قرار گیرد.
وی ادامه داد: آن زمان ملکه های هیبریدی و تولیدشده از تلاقی دو نژاد مختلف را به ایران می فروختند؛ به طور کلی این رویه کشورهای پیشرفته است که زنبورهای عسل هیبرید را به کشورهای در حال توسعه می فروشند تا همیشه به آنها وابسته باشند. این زنبورها در نسل بعد تفرق صفات دارند، صفات خوب را از دست می دهند و همین امر باعث می شود سال بعد دوباره به ملکه های آنها نیاز داشته باشیم.
رئیس انجمن زنبورعسل ایران افزود:البته پیش از این طرح و در دهه ۶۰ تحقیقاتی توسط دکتر رحیم عبادی در مورد مقایسه نژاد زنبور عسل ایرانی با نژادهای خارجی، نقاط ضعف و قوت زنبورعسل نژاد ایرانی مشخص شده بود و با توجه به نتایج حاصل از آن طرح، صفات عملکردی و رفتاری لازم برای اصلاح نژاد زنبورعسل ایرانی در این طرح انتخاب شد و طرح اصلاح نژاد زنبور عسل ایرانی اواخر دهه ۷۰ شروع شد.
وی گفت: البته در ادامه این طرح با اضافه کردن دو صفت مقاومت به کنه واروآ و زمستان گذرانی تلاش شد طرح متناسب با نیازهای روز صنعت زنبورداری حرکت کرده و پویا باشد.

***نتایج طرح ۱۹ ساله
طهماسبی در ادامه به نتایج حاصل از این طرح اشاره و بیان کرد: در جمعیت تحت بررسی مقایسه میانگین سه سال ابتدای و انتهای طرح در صفات مختلف نشان دهنده این است که صفت تولید عسل ۳ برابر، در صفت رفتار تهاجمی ۱۳ برابر و در صفت رفتار بچه دهی ۱۹ برابرپیشرفت داشته ایم.
وی تاکید کرد: آمارهای زنبورداران در زنبورستان های خصوصی بعد از توزیع ملکه های اصلاح شده نشان می دهد در مجموع ملکه های اصلاح شده توزیعی در زنبورستان های بخش خصوصی در همه صفات تحت بررسی نسبت به ملکه های شاهد برترهستند.
قائم مقام سازمان تحقیقات،آموزش و ترویج کشاورزی با تاکید برنقش زنبورعسل در گرده افشانی و افزایش محصولات کشاورزی و حفظ محیط زیست اشاره کرد: در ارزشگذاری و نقش زنبور عسل نباید فقط به تولید عسل یا حتی تولیدات جانبی دیگر مثل موم، گرده، ژل رویال و بره موم و نظایر آن توجه کرد؛ بلکه از منظر اقتصادی زنبور عسل در دنیا بین ۶۰ تا ۱۴۳ برابر ارزش تولیدات مستقیم خود به کشاورزان و محیط زیست کمک می کند و بر اساس تحقیقات انجام شده در دنیا بیش از یک سوم غذای انسان وابسته به فعالیت زنبورعسل است. با توجه به چنین نقش برجسته ای باید در تصمیم سازی های کشاورزی کشور توجه ویژه ای به آن شود.
عضو هیات علمی موسسه تحقیقات علوم دامی کشور در مورد نژادهای زنبور عسل در دنیا توضیح داد: یکی از ۲۴ نژاد زنبور عسل در دنیا، زنبورعسل نژاد ایرانی است که از میلیون ها سال قبل از انسان در ایران، بخشی از عراق، ترکیه و سوریه می زیسته و با شرایط طبیعی این منطقه سازگار شده است.
وی همچنین در مورد طرح های مشابه در کشورهای دیگر گفت: برای نمونه در آلمان بیش از ۶۰ سال روی بهبود نژاد زنبور عسل کارنیکا کار کردند که به نتایج بسیار خوبی دست یافته اند.

***مشکلات انجام طرحی طولانی و با گروهی گسترده
برگزیده جشنواره خوارزمی در مورد مشکلات این طرح نیز گفت: این طرح توسط یک تیم تحقیقاتی و به صورت گروهی انجام شد؛ با توجه به مشکلات مربوط به کار های تیمی در کشور طی ۱۹ سال گذشته تلاش زیادی برای هماهنگ کردن اجزای مختلف طرح به کار گرفته شد تا طرح متوقف نشود.
وی ادامه داد: تأمین اعتبارات مورد نیاز طرح در مدت طولانی انجام طرح و در بعضی مقاطع زمانی با تلاش فراوانی انجام شد.
طهماسبی تاکید کرد: اما مهمترین مانع و مشکل این طرح رویارویی با منافع شخصی بعضی افراد و شرکت هاست که برای زمینه سازی واردات مجدد ملکه به کشور، سعی دارند با سیاه نمایی نتایج این طرح را وارونه جلوه دهند و با بهره گیری از فضای مجازی و بعضی مجلات تمام همت خود را صرف تخریب طرح اصلاح نژاد زنبورعسل ایرانی کرده اند تا بتوانند برای تأمین منافع عده ای قلیل منافع ملی را زیر پا بگذارند و برخلاف اصول اقتصاد مقاومتی به جای توجه به توان داخلی و جلوگیری از وابستگی کشور، خواستار وابسته کردن صنعت زنبورداری به واردات مداوم ملکه زنبورعسل هستند.
جشنواره بین المللی خوارزمی قدیمی ترین جشنواره علمی و فنی ایران است که به همت سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران و وزارت علوم، تحیقات و فناوری هر سال برگزار می شود.

منبع : ایرنا
تهیه پادزهر از بزرگ‌ترین عنکبوت جهان در استرالیا

عنکبوت تار قیفی استرالیایی سمی‌ترین عنکبوت در کل جهان است که به پارک خزندگان استرالیا آورده شده است.

عنکبوت‌های تارقیفی شامل چندین گونه‌ی مختلف عنکبوت از جمله عنکبوت تار قیفی استرالیایی است که تارهای خود را به شکل یک قیف می‌بافند. این عنکبوت به اندازه‌ای بزرگ است که اعضای تیم پارک خزندگان استرالیا به او نام کلوسوس (برگرفته از نام یک شخیصت خیالی قدرتمند) را داده‌اند. این نوع عنکبوت خطرناک است؛ زهر سمی‌ترین گونه از این انواع به‌راحتی قادر به کشتن یک انسان بالغ است.

نرهای آن‌ها نه تنها تهاجمی‌اند، بلکه ممکن است زمانی که در جستجوی جفت باشند، در زیستگاه‌های انسانی هم پنهان شوند. با استفاده از سم این موجودات از سال ۱۹۸۱، پادزهری برای سم این عنکبوت ساخته شده است. به‌همین خاطر با اینکه هر ساله ۳۰ تا ۴۰ نفر توسط این عنکبوت نیش زده می‌شوند، اما در نهایت جان سالم به‌در می‌برند. این عنکبوت‌ها از سویی نیز به‌همین علت به پارک استرالیا آورده می‌شوند؛ زیرا این پارک در زمینه‌ی برنامه‌های مربوط به سم و پادزهر فعالیت دارد.

این عنکبوت با طول پاهایی که گاهی به ۸ سانتی‌متر می‌رسد، زیبایی‌های خودش را دارد. معمولا نرهای این گونه عنکبوت دارای اندازه‌ی بدن بین یک تا پنج سانتی‌متر هستند. البته این عنکبوت بزرگ‌ترین نوعی از گونه‌ی خود نیست که وارد پارک شده است؛ قبلا عنکبوت نری دارای اندازه‌ی ۱۰ سانتی‌متر که با نام پسر بزرگ شناخته شده بود، در سال ۲۰۱۶ به پارک آورده شد. هر دو عنکبوت برای برنامه‌ی گرفتن سم ارزشمند هستند و سم‌های آنها هر هفته بدون آسیب رساندن به‌ خود عنکبوت گرفته شده و برای تولید پادزهر به آزمایشگاه فرستاده می‌شود.

سم عنکبوت تار قیفی تنها برای پریمات‌ها و حشرات کشنده است. این یک تناقض تکاملی ناگوار است. چون پریمات‌ها هیچ‌وقت شکار عنکبوت‌ها نبوده‌اند؛ ولی می‌توان برای تولید پادزهر از آنها استفاده کرد. سم این عنکبوت به خرگوش‌ها، که توسط سم آنها تحت تاثیر قرار نمی‌گیرند، تزریق می‌شود و سیستم ایمنی بدن خرگوش‌ها پادتن‌هایی را در برابر مهاجم بدون آسیب رساندن به خود حیوان تولید می‌کند. از این آنتی‌بادی‌ها برای تولید پادزهر استفاده می‌شود که با استفاده از آن، اثر سم در بدن انسان گزیده‌شده خنثی می‌شود.

ماه‌های ژانویه و فوریه در استرالیا بهترین زمان سال برای روبرو شدن با این نوع عنکبوت است؛ این بازه در واقع زمانی است که عنکبوت‌های نر در جستجوی جفت هستند. آنها مناطق مرطوب، خنک و سایه‌دار مانند کفش، توده‌های علف و چوب و ساختمان‌های مرطوب همچون رختشویی‌ها را ترجیح می‌دهند. در استرالیا از مردم خواسته شده است که اگر با این عنکبوت بخورد داشتند، در صورت امکان آن را گرفته و برای تولید پادزهر تحویل مراکز مربوط بدهند.

منبع : زومیت
عجیب‌ترین پیش‌بینی‌های استیون هاوکینگ از آینده
استیون هاوکینگ یکی از اختر‌فیزیکدانان بسیار مورد احترام زمان ما بود. او فهم، کنجکاوی و اشتیاق ما به جهان اطرافمان را افزایش داد. گاهی باعث شد بخندیم، کنجکاو باشیم و قدرت تخیلمان را به‌ کار ببندیم. علاوه بر تمام این‌ها، او باعث ترس و وحشت ما نیز شد.

هاوکینگ به‌تازگی در ۷۶ سالگی، پس از ۵۲ سال زندگی با بیماری تخریب پیشرونده و غیر قابل ترمیم در دستگاه عصبی مرکزی (ALS) و درحالی‌که میراث بزرگی برای ما به‌ جا گذاشته بود، در‌گذشت. بد‌بینی هاوکینگ در مورد آینده‌ی نسل بشر، آخرین میراث به‌جا‌مانده از او است. موارد زیر، از ترسناک‌ترین پیش‌بینی‌ها‌ی او در مورد آینده‌ی نسل بشر هستند:

به قدرت رسیدن هوش مصنوعی

هاوکینگ سال گذشته در مصاحبه‌ای گفت:

دیگر آب از سرمان گذشته است. ما باید فناوری هوش مصنوعی را روز‌به‌روز بیش‌تر ارتقاء بدهیم؛ اما باید در مورد خطرات حقیقی آن نیز بیاندیشیم. ترس من از این است که روزی، هوش مصنوعی به‌کل جای بشریت را بگیرد. اگر افرادی ویروس‌ها‌ی کامپیوتری طراحی کرده‌اند، فردی هم [در آینده] وجود خواهد داشت که بتواند هوش مصنوعی با قابلیت تأیید و تکرار خودکار طراحی کند. این نوع جدید زندگی بشر در آینده خواهد بود.

از آنجایی که هوش مصنوعی قسمت بزرگی از زندگی بشر را به‌ دست خواهد گرفت، هاوکینگ تنها کسی نیست که در این مورد ابراز نگرانی کرده است. اما راه حل‌ها‌یی نیز وجود دارد.

خودنابودی

هاوکینگ در رویدادی در دانشگاه کمبریج در سال ۲۰۱۶  گفت:

به‌زودی زمین برای زندگی ما بسیار کوچک خواهد شد. جمعیت جهانی روز‌به‌روز در حال افزایش است و به مرز هشدار رسیده. ما در خطر خود‌نابودی هستیم. من در مورد زندگی آینده و طولانی‌مدت موجودات، خوش‌بین نیستم.

هاوکینگ این موضوع بد‌بینانه را در رفراندوم بریتانیا برای کناره‌گیری از اتحادیه‌ی اروپا بیان کرد. هاوکینگ در یک برنامه‌ی مستند گفت:

نسل بشر تنها یک قرن دیگر می‌تواند روی زمین دوام آورد.

این پیش‌‌بینی از برآورد سال قبل هاوکینگ که ۱۰۰۰ سال بود، بسیار کم‌تر است. پیش‌بینی هاوکینگ به‌ دلیل تغییرات اقلیم و نابودی طبیعت است که باعث غیر‌قابل سکونت شدن زمین می‌شود. دونالد ترامپ از زمانی که رئیس جمهور آمریکا شد، یکی از اهداف مورد علاقه‌ی هاوکینگ بود.

هاوکینگ در مصاحبه با BBC گفت:

ما به نقطه‌ای نزدیک شده‌ایم که گرما‌ی جهانی قابل بازگشت نیست. کار ترامپ، شرایط زمین را شبیه زهره می‌کند؛ به‌صورتی که دما به ۲۵۰ درجه برسد و باران اسید سولفوریک ببارد.

تغییرات اقلیمی یکی از بزرگ‌ترین خطرات پیش روی ما است و اگر هم‌اکنون اقدام کنیم، می‌توانیم از آن دور شویم. دونالد ترامپ با انکار تأثیرات تغییر اقلیم و مخافت با اقدامات اقلیمی، تأثیرات مخربی بر سیاره‌ی زیبا‌ی ما خواهد گذاشت و زندگی ما و کودکانمان را به خطر خواهد انداخت.

خوشبختانه هاوکینگ راه‌ حلی هم در نظر داشت.

مهاجرت از سیاره

هاوکینگ سال گذشته در جشنواره‌ای در نروژ گفت:

اگر بخواهیم بشریت تا یک میلیون سال دیگر ادامه پیدا کند، آینده بسیار سخت خواهد گذشت؛ به‌گونه‌ای که هیچ کس تا‌به‌حال ندیده است. جای کافی روی زمین رو به اتمام است و برای زندگی باید جهان‌ها‌ی دیگر را در نظر بگیریم. زمان کشف منظومه‌ها‌ی خورشیدی دیگر رسیده است. من باور دارم که ترک زمین و پراکنده شدن، تنها راه نجات ما است.

هاوکینگ ادامه داد:

امیدوارم چالشی که برای همه‌ی ما وجود دارد، تمامی ملت‌ها را متحد کند. یک برنامه‌ی فضایی جدید می‌تواند مردم (جوانان) را به اخترفیزیک و کیهان‌شناسی ترغیب کند.

هاوکینگ یک برنامه‌ی زنجیره‌ای برای ما به‌ جا گذاشت: ملت‌ها باید در سال ۲۰۲۰ منجمانی به ماه بفرستند و باید بتوانیم در سال ۲۰۲۵ به مریخ برویم.

منبع : زومیت
شناسایی فاز جدیدی از ماده الکترونیکی با کاربردهای عملی

عایق‌های توپولوژیک در صورت استفاده در مقیاس بزرگ‌تر، می‌توانند دنیای قطعات الکترونیک را متحول کنند.

پژوهشگران موفق به تولید شکلی از فاز جدید ماده موسوم به عایق توپولوژیک چهارقطبی یا QTI شده‌اند؛ پدیده‌ای که وجود آن اخیرا با استفاده از روابط فیزیک تئوری پیش‌بینی شده بود. پژوهش اخیر به‌منزله‌ی اولین یافته‌های تجربی برای اعتباردهی به این نظریه است.

 کار این گروه پژوهشی در مورد موضوع فوق با اتکا به QTI، از درک ده سال گذشته‌ی دانشمندان از خواص گروهی از مواد به‌ نام عایق‌های توپولوژیک سرچشمه گرفته است. گاراو بال، پروفسور علوم و مهندسی مکانیک و پژوهشگر ارشد، می‌گوید:

 عایق‌های توپولوژیک در واقع ساختاری با خاصیت نارسانایی الکتریکی در بخش داخلی و رسانایی در قسمت مرزی هستند و ممکن است دارای توانایی بالقوه‌ای برای کمک به ساخت کامپیوترها و دستگاه‌های کم‌مصرف و توانمند در مقیاس اتمی باشند.

 خصوصیات غیر معمول عایق‌های توپولوژیک، آن‌ها را به یک شکل خاص از ماده‌های الکترونیکی تبدیل کرده است. تیلور هیوز، استاد فیزیک و یکی از نویسندگان مقاله پژوهشی، می‌گوید:

دسته‌هایی از الکترون‌ها می‌توانند فازهای خود را درون مواد تشکیل دهند. این فازها می‌تواند به‌صورت فازهای شناخته‌شده و متداول جامد، مایع و گاز (مثل آب که به هر سه حالت وجود دارد) باشند؛ اما گاهی اوقات ممکن است شاهد تشکیل فازهای غیر معمولی همانند عایق‌های توپولوژیک (TI) باشیم.

 هیوز همچنین اشاره می‌کند که TI-ها به‌طور معمول در مواد بلوری موجود هستند و بررسی‌های دیگر هم تأیید کرده‌اند که فازهای TI در بلورهای طبیعی موجودند؛ با این حال پیش‌بینی‌های نظری بسیاری وجود دارند که باید تأیید شوند.

 یکی از این پیش‌بینی‌ها مربوط وجود نوعی جدید از عایق‌های توپولوژیک با خاصیت الکتریکی منحصربه‌فردی به‌ نام گشتاور چهارگانه یا چهارقطبی بود. ولادیمیر بنالکازام، دانش‌آموخته‌ی عالی فیزیک، می‌گوید:

 الکترون‌ها ذرات منفردی هستند که بار الکتریکی را در یک ماده حمل می‌کنند. ما دریافتیم که الکترون‌ها در کریستال‌ها می‌توانند به‌صورت جمعی به‌گونه‌ای آرایش یابند که نه‌تنها برای بار واحدهای دوقطبی (جفت شدن بارهای مثبت و منفی) بلکه برای چندقطبی‌های مرتبه‌ی بالاتر هم مناسب باشند. در چندقطبی‌های مرتبه بالاتر، چهار یا هشت بار ‌می‌توانند در کنار هم در یک واحد یکپارچه آورده شوند. ساده‌ترین عضو از این رده‌های مرتبه‌ی بالاتر همان چهارقطبی‌های متشکل از جفت‌شدگی دو بار مثبت و دو بار منفی هستند.

شناسایی فاز جدیدی از ماده الکترونیکی با کاربردهای عملی

 مثالی از گشتاور یا ممان چهارقطبی الکتریکی از نوع خطی

در حال حاضر امکان دستکاری مهندسی یک اتم با استفاده از اتم دیگر را نداریم؛ چه برسد به اینکه توان کنترل رفتار چهارقطبی الکترون‌ها را داشته باشیم. گروه پژوهشی در عوض، یک مقیاس قابل اجرا از QTI را با استفاده از ماده‌ی ایجادشده از صفحه‌ی مدار چاپی به‌ وجود آورند. هر صفحه‌ی مدار، دربردارنده‌ی مربعی از چهار رزوناتور (تشدیدگر) یکسان است. تشدیدگر‌ در اینجا دستگاهی است که تابش الکترومغناطیسی را در یک فرکانس خاص جذب می‌کند. صفحه‌ها در یک الگوی شبکه‌ای چیده می‌شوند تا بتوانند یک ساختار تمام‌آنالوگ کریستالی ایجاد کنند.

 کیت پترسون، نویسنده‌ی اصلی مقاله‌ی پژوهشی و مهندسی برق، در این خصوص می‌گوید:

هر تشدیدگر در نقش یک اتم عمل می‌کند و ارتباطات بین آن‌ها به‌عنوان پیوند بین اتم‌ها رفتار می‌کنند. ما تابش مایکروویو را به سیستم اعمال و میزان جذب شدن آن توسط تشدیدگر را اندازه‌گیری می‌کنیم و این اندازه‌گیری به ما در مورد شناخت نحوه‌ی رفتار الکترون‌ها در یک کریستال مشابه کمک می‌کند. هر اندازه که تابش مایکروویو بیشتری توسط رزوناتور جذب شود، به‌همان میزان احتمال بیشتری برای پیدا شدن یک الکترون در آن اتم وجود خواهد داشت.

 پژوهشگران اظهار می‌کنند جزئیاتی که این پدیده را به یک عایق توپولوژیک چهارقطبی (QTI) و نه یک عایق توپولوژیک متداول (TI) بدل می‌کند، حاصل وجود ارتباطات خاصی میان رزوناتورها است. بال می‌گوید:

 لبه‌های QTI، مانند آنچه در TI معمولی دیده می‌شوند، رسانا نیستند. آن‌ها درعوض فقط دارای گوشه‌های فعالی هستند؛ یعنی بخش‌هایی از لبه‌ها. آن‌ها از این جهت با چهار بار نقطه‌ای متمرکز تشابه دارند؛ چیزی که اکنون به‌نام گشتاور چهارقطبی می‌شناسیم. یافته‌ی اخیر کاملا منطبق بر پیش‌بینی‌ تیلور و ولادیمیر است.

 پترسون می‌گوید:

 ما میزان جذب تابش مایکروویو توسط هر رزوناتور در QTI را اندازه‌گیری کردیم و واقع شدن حالت‌های رزونانس در محدوده‌ی دقیق فرکانسی و درست در گوشه‌ها را مورد تأیید قرار دادیم. این روند پیش‌بینی‌های موجود در مورد حالت‌های حفاظت‌شده‌ی پرشده با الکترون‌ها برای شکل دادن بارهای چهار گوشه را تلویحا تأیید می‌کرد.

 بارهای واقع در گوشه‌های این حالت جدید از ماده‌ی الکترونیکی ممکن است توانایی ذخیره‌ی داده‌ها برای ارتباطات و محاسبات گوناگون را داشته باشند. هیوز گفت:

شاید استفاده از مدل مقیاس انسانی برایمان چندان واقع‌گرایانه نباشد. با این حال، هنگامی که در مورد QTI در مقیاس اتمی فکر می‌کنیم، امکان‌ها و احتمالات فراوانی برای کاربرد در دستگاه‌های محاسباتی و پردازش اطلاعات خود را نشان می‌دهند؛ حتی گاهی در مقیاس‌هایی که امروزه برایمان می‌تواند در دسترس باشد.

 پژوهشگران اظهار می‌کنند که سازگاری آزمایش آن‌ها و پیش‌بینی‌های قبلی، نویدبخش این نکته است که دانشمندان رفته‌رفته به درک کافی از QTI به‌منظور استفاده‌های عملی می‌رسند. هیوز اشاره می‌کند:

ولادیمیرر و من به‌عنوان فیزیکدانان نظری، می‌توانیم وجود این شکل جدید ماده را پیش‌بینی کنیم؛ اما تاکنون هیچ ماده‌ای پیدا نشده است که این ویژگی ها را داشته باشد. همکاری با مهندسان، پیش‌بینی ما را به واقعیت تبدیل کرد.

 بنیاد ملی علوم و دفتر تحقیقات دریایی ایالات متحده از این مطالعه پشتیبانی کرده بودند.

منبع : زومیت
امکان پیش‌بینی بهتر فوران‌های خورشیدی

فوران‌ها‌ی خورشید در برخی موارد برای زمین مضر است اما راهی برای پیش‌بینی کردن فوران‌ها‌ی خورشیدی وجود دارد.

احتمالا منشا تمامی فوران‌ها‌ی خورشیدی یکسان است. پژوهشگران CNRS و CEA و INRIA و ایکول پلی‌تکنیک، در مقاله‌ای که در Nature منتشر شد توضیخ دادند که منشا فوران‌ها‌ی خورشیدی، رشته‌ها‌ی محصور‌شده‌ی در هم تنیده‌ی مغناطیسی هستند. میزان مقاومت در برابر خارج شدن این رشته‌ها‌ی مغناطیسی، توان و قدرت هر نوع از شراره‌ها‌ی خورشیدی را مشخص می‌کند. دانشمندان به‌وسیله‌ی این پژوهش توانستند مدلی را طراحی کنند که بیشینه انرژی یک شراره‌ی خورشیدی را هنگام وقوع آن محاسبه کند. نتایج این کار برای حفاظت و استفاده‌ها‌ی زمینی، بسیار مهم است.

دقیقا شبیه آن‌چه در زمین اتفاق می‌افتد، طوفان‌ها و تند‌باد‌ها در اتمسفر خورشید حرکت می‌کنند. این پدیده‌ها عموما هنگام باز‌سازی ناگهانی میدان مغناطیسی خورشید اتفاق می‌افتند و خود را به‌صورت گسیل انرژی، نور و ذرات بار‌دار و گاهی با خروج حباب‌ها‌ی پلاسمایی نشان می‌دهند. این پدیده‌ها در کرونا‌‌ی خورشید (بیرونی‌ترین لایه‌ی خورشید) اتفاق می‌افتند و از مطالعه‌ی آن‌ها به دانشمندان در طراحی مدل‌ها‌ی پیش‌بینی مانند کاری که برای پیش‌بینی آب و هوای زمین انجام می‌شود، کمک زیادی می‌کند. فوران‌ها‌ی خورشیدی می‌توانند تاثیرات مخربی بر تجهیزات الکنریکی، ارتباطات و GPS داشته باشند و این پژوهش به کم‌تر کردن میزان آسیب‌پذیری در برابر این فوران‌ها کمک بسیار خواهد‌کرد.

در سال ۲۰۱۴ پژوهشگران ساختاری را نشان دادند که در آن خطوط میدان مغناطیسی در‌هم تنیده شده مانند طناب‌ها‌ی گره خورده، درست زمانی خود را نشان می‌دهند که یک شراره‌ی خورشیدی در حال وقوع باشد. با این حال، تا چند وقت اخیر تنها زمانی که فوران با خروج حباب‌ها‌ی پلاسمایی همراه باشد، این رشته‌ها قابل مشاهده هستند. در این پژوهش جدید، پژوهشگران انواع شراره‌ها‌ی خورشیدی را به‌وسیله‌ی مدل‌ها‌ی توصیف‌کننده‌ی کرونا‌ی خورشید مطالعه کردند. کرونا‌ی خورشید قسمتی از اتمسفر آن است که دما و فشار در این منطقه به‌حدی است که امکان اندازه‌گیری میدان مغناطیسی وجود ندارد. پژوهشگران با اندازه‌گیری میدان مغناطیسی قوی سطح خورشید مطالعات مورد نظر را انجام دادند و با استفاده از داده‌ها و نتایج به‌دست آمده، اتفاقات خورشید را مطالعه کردند.

پژوهشگران از مدل طراحی شده در مورد شراره‌ی خورشیدی ۲۴ اکتبر ۲۰۱۴ استفاده کردند و نشان دادند که چند ساعت قبل از فوران خورشیدی، رشته‌ها‌ی مورد نظر توسط چند لایه از میدان مغناطیسی محصور شدند. با استفاده از مدل‌ها‌ی پردازش شده در ابر‌رایانه‌ها،ر پژوهشگران متوجه شدند که رشته‌ها‌ی مورد نظر، انرژی کافی برای شکافاتن تمامی لایه‌ها‌ی میدان مغناطیسی برای خروج حباب‌ها‌ی پلاسمایی را نداشتند. علی رغم همه‌ی این‌ها، خمیدگی شدید رشته‌ها باعث شکسته‌شدن جزیی لایه‌ها‌ی میدان مغناطیسی می‌شود که این موضوع باعث گسیل قوی امواجی می‌شود که گاهی برای زمین مضر هستند.

علاوه بر این‌که با استفاده از این مدل می‌توان فرآیند‌ها‌ی چند ساعت قبل از وقوع شراره‌ی خورشیدی را ترسیم کرد، می‌توان بیشینه مقدار انرژی قابل خروج از ناحیه‌ی خاصی از خورشید را نیز پیش‌بینی کرد. مدل مورد نظر در مورد شراره‌ی خورشیدی ۲۰۱۴ نشان می‌دهد که اگر قفس میدان مغناطیسی مقاومت کم‌تری نشان‌می‌داد، انرژی بیش‌تری در نتیجه‌ی این شراره‌ی خورشیدی گسیل می‌شد. این قبیل کار‌ها برای پیش‌بینی شراره‌ها‌ی خورشیدی استفاده می‌شود و استفاده‌ها‌ی زیادی در مورد حفاطت از زمین دارد.

منبع : زومیت
رویدادهای نجومی فروردین ماه 97

رویدادهای نجومی اولین ماه سال ۱۳۹۷ با هم نشینی ستاره ها و سیاره ها با ماه آغاز می شود.

مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران گفت: پس از رسیدن خورشید به نقطه اعتدال بهاری و آغاز فصل شادابی و سرزندگی، اولین رخداد نجومی سال نو پنجشنبه دوم فروردین ماه رخ می هد.
مهندس مسعود عتیقی ادامه داد: ساعت ۳ و ۳ دقیقه بامداد جمعه سوم فرودین هم نشینی ستاره چشم گاو(دبران) با ماه به کمترین فاصله می رسد و با جدایی زاویه ای تنها ۰٫۹ درجه این ستاره در جنوب ماه قبل از تربیع اول قرار می گیرد.
وی افزود: شنبه چهارم فروردین ماه ساعت ۲۰ و ۵ دقیقه ماه به تربیع اول می رسد؛ دوشنبه ششم فروردین ۹۷ ساعت ۲۱ و ۴۷ دقیقه ماه به حضیض زمینی (کمترین فاصله با زمین ) رسیده و ۳۶۹ هزار و ۱۰۴ کیلومتر با زمین فاصله خواهد داشت.
عتیقی گفت: سه شنبه هفتم فروردین نیز ساعت ۵ و ۲۲ دقیقه بامداد M44 که همان خوشه ستاره ای زیبای کندوی عسل است در ۲٫۲ درجه شمال ماه قرار می گیرد در ضمن ساعت ۱۵ و ۲۶ دقیقه همین روز ماه به گروه صعودی می رسد.
وی ادامه داد: چهارشنبه هشتم فرودین ماه ستاره دل شیر در ساعت ۱۸ و ۸ دقیقه تنها یک درجه جنوب کوژ ماه افزاینده است و در طول این شب کمترین جدایی را با ماه خواهد داشت.
به گفته مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران، شنبه ۱۱ فروردین ساعت ۱۷ و ۷ دقیقه این روز ماه کامل خواهد شد؛ شبانگاه سه شنبه ۱۴ فروردین هم نشینی مه و مشتری روی خواهد داد و سیاره غول پیکر برجیس به شکل یک جرم ستاره مانند حدود چهار درجه در جنوب کوژ ماه کاهنده قرار می گیرد. همچنین ساعت ۲۱ و ۳۰ دقیقه این تاریخ سیاره کیوان به اوج خورشیدی می رسد و بیشترین فاصله را با خورشید خواهد داشت.
عتیقی خاطرنشان کرد: در علم هیات قدیم (دانشی از زیرشاخه های علم نجوم که پیرامون احوال اجرام آسمانی و قواعد حرکات ظاهری و حقیقی و فواصل و خصوصیات طبیعی آنها بحث می‌کند) مشتری به عنوان سعد اکبر (نیکی بزرگ) و زحل به عنوان نحس اکبر (شومی بزرگ) شناخته می شدند.
وی گفت: شنبه ۱۸ فروردین در این شب سیاره حلقه بر گردن کیوان کمترین فاصله زاویه ای را با ماه دارا خواهد بود که حدود ۲ درجه است؛ این در حالی است که سیاره سرخ بهرام نیز در ۳ درجه ای جنوب ماه قرار دارد. یکشنبه ۱۹ فروردین کره ماه در ساعت ۱۰ و ۲ دقیقه به اوج زمینی می رسد و ۴۰۴ هزار و ۱۴۵ کیلومتر با کره خاکی ماه فاصله دارد.
به گفته عتیقی، ساعت ۱۱ و ۴۸ دقیقه ظهر یکشنبه ۱۹ فروردین، ماه در وضعیت تربیع آخر است، سه شنبه ۲۱ فروردین ساعت ۱۲ و ۳۹ دقیقه ظهر این روز ماه در گره نزولی قرار می گیرد و با توجه به انحراف ۵ درجه ای مدار ماه با مدار زمین تقاطع صفحه مداری ماه با مدار زمین در دو نقطه که به آنها گره یا عقده می گویند، ایجاد خواهد شد. به نقطه ای که ماه به بالای صفحه مداری زمین می آید، گره صعودی و در نقطه مقابل که به پایین صفحه مداری زمین می رود، گره نزولی می گویند.
مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران گفت: شنبه ۲۵ فرودین ساعت ۱۳ و ۵۴ دقیقه سیاره تیزپای تیر ۳٫۹ درجه شمال ماه قرار دارد و این در شرایطی است که تیر صبحگاهی است و قبل از طلوع خورشید در سمت چپ ماه طلوع می کند؛ این بامداد آخرین فرصت برای دیدار ماه است.
عتیقی ادامه داد: دوشنبه ۲۷ فرودین ساعت ۶ و ۲۷ دقیقه بامداد، ماه نو می شود؛ هرچند که احتمال رویت هلال شامگاهی شعبان در غروب این روز دور از انتظار است. سه شنبه ۲۸ فروردین، ملکه آسمان شامگاهی سیاره ناهید در غروب این روز حدود ۵ درجه شمال کمان ابروی آسمانی قرار دارد و جلوه باشکوهی برای عکاسان نجومی ایجاد می کند. این هلال خبر از آغاز ماه جدید قمری (شعبان ۱۴۳۹) می دهد.
وی خاطرنشان کرد: چهارشنبه ۲۹ فروردین سیاره سبز آبی اورانوس ساعت ۱۹ و ۳۰ دقیقه به مقارنه می رسد و سمت دیگر خورشید نسبت به زمین قرار دارد و طبیعتا قابل رصد نیست.
به گفته عتیقی پنجشنبه ۳۰ فروردین ساعت ۹ و ۱۵ دقیقه صبح ستاره چشم گاو دوباره همنشین ماه خواهد شد و در ۱٫۱ درجه جنوب ماه قرار می گیرد، با توجه به موقعیت روز در این ساعت، در شامگاه این روز ستاره مذکور در نزدیکی هلال ماه دیده خواهد شد؛ جمعه ۳۱ فروردین آخرین رویداد فروردین ۹۷ رخ می دهد و ساعت ۱۹ و ۱۴ دقیقه ماه دوباره به کمترین فاصله با زمین رسیده و در ۳۶۸ هزار و ۷۱۳ کیلومتری زمین قرار می گیرد.
مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران با اعلام رویدادهای نجومی فروردین ماه و با استقبال از روز جهانی ستاره شناسی در روز اول اردیبهشت ۹۷ (شنبه ۲۱ آوریل ۲۰۱۸)، ابراز امیدواری کرد که با استفاده از تعطیلات نورزو فرصت را مغتنم شمرده و با این اطلاعات کامل زیبایی های آسمان را بیش از پیش بشناسیم.

منبع : ایرنا